Youropia Flag

Τα πρόσωπα της αγανάκτησης


Δεν είμαι δημοσιογράφος, ούτε σχολιαστής ειδήσεων, ούτε κάποιος «κυνηγός» της δημοσιότητας...


Είμαι απλός πολίτης αυτής της χώρας και στην παρούσα φάση  θα με χαρακτήριζα προβληματισμένο πολίτη, αγανακτισμένο πολίτη..., άνθρωπο αποφασισμένο να διεκδικήσει ένα καλύτερο μέλλον, μια αξιοπρεπή, δικαιότερη και ελεύθερη ζωή.


Το κίνημα των Αγανακτισμένων είναι πλέον γνωστό ανά την Ευρώπη. Ασπάζομαι την ιδεολογία αυτού του κινήματος, που δεν είναι άλλη από το ότι ο καθένας είναι εκπρόσωπος του εαυτού του και υπεύθυνος των πράξεών του. Όμως, εάν υπάρχει κάτι που πραγματικά με αγανάκτησε τις τελευταίες μέρες είναι το πώς αντιμετωπίζεται και πώς παρουσιάζεται όλο αυτό.


Η πλειοψηφία των μέσων μαζικής ενημέρωσης αναφέρεται σε αυτό σχολιάζοντάς το σα να είναι μια νέα τάση της μόδας. Από την άλλη, κάποιοι φιλόδοξοι πολιτικοί το προσπερνούν αποκαλώντας το δημιούργημα της τεχνολογίας που δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ανώδυνη εκτόνωση.  Δε το φοβούνται λένε και το απαξιώνουν μέρα με τη μέρα. Υπήρξαν βέβαια κι εκείνοι οι πολιτικοί που το δικαιολόγησαν, μη πω ότι το εξύμνησαν, όχι φυσικά γιατί το κατανόησαν ή το ασπάστηκαν, αλλά γιατί ακόμα και τώρα παίζουν το κλασσικό λαϊκιστικό παιχνίδι της έμμεσης αναζήτησης μελλοντικών ψηφοφόρων, εν όψει επικείμενων πρόωρων εκλογών.


Εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως, είναι αγανακτισμένοι… και αυτό δεν είναι μόδα! Είναι φαινόμενο! Κι είναι αποτέλεσμα κακής διαχείρισης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ελευθερίας. Οι «αγανακτισμένοι» δεν υποκρίνονται παρακινούμενοι από κομματικά κίνητρα και συμφέροντα. Γι’ αυτούς όλοι οι πολιτικοί δεν είναι παρά γλοιώδη ανθρωπάκια ταγμένα στην κατάχρηση της εξουσίας και του χρήματος.


Οι «αγανακτισμένοι» έχουν ιδεολογία, μια ιδεολογία χωρίς πολιτική χροιά κι ίσως γι’ αυτό δε γίνεται κατανοητή σ’ αυτούς που έμαθαν να μιλούν με στημένους λόγους, με ψεύτικες υποσχέσεις, με ανακρίβειες και υπεκφυγές. Έτσι, λοιπόν, κάθε πολίτης που σέβεται τον εαυτό του και τη κοινωνία μέσα στην οποία ζει, στο όνομα της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της προσωπικής αξιοπρέπειας που καταπατείται – ναι – είναι αγανακτισμένος!  Η κοινή συνιστώσα όλων των αγανακτισμένων ανθρώπων, δεν είναι άλλη από μια συσσωρευμένη καταπίεση της ανθρώπινης υπόστασής τους σε διάφορα επίπεδα. Κι η αγανάκτηση αυτή περικλείει οργή που συσσωρεύεται χρόνια τώρα… κι έρχεται με φόρα, όπως το τσουνάμι, όπως ο ανεμοστρόβιλος, και καμιά άλλη δύναμη δε μπορεί να τη σταματήσει.


Κι η τεχνολογία είναι απλώς το μέσο που προσφέρει δημοσιότητα. Αυτή η δημοσιότητα είναι το κλειδί της όλης υπόθεσης – μέσο έμμεσης στήριξης για τους κυβερνώμενους και μέσο έμμεσης πίεσης για του κυβερνώντες. Όμως, καμιά τεχνολογία δε μπορεί να υποκινήσει μια εξέγερση άνευ λόγου, ένα ξεσηκωμό χωρίς να υπάρχει το υπόστρωμα της καταπίεσης και της αδικίας.


Η αγανάκτηση, που τόσο ντόρος γίνεται για λόγου της, έχει ποικίλα πρόσωπα. Είναι …

 

  • Ο νέος με τις πολύχρονες σπουδές που δε βρίσκει ανταπόκριση στην αγορά εργασίας, εκεί όπου η προϋπηρεσία ζητείται χωρίς να δίνεται ευκαιρία απόκτησής της και το «μέσο» φαίνεται να είναι το απαραίτητο προσόν για την εξασφάλιση μιας θέσης.

 

  • Ο εργαζόμενος που δούλεψε υπερωρίες «για τη ψυχή της μάνας του», που διώχτηκε χωρίς αποζημίωση, εκεί όπου καταπατούνται τα εργατικά δικαιώματα και το μαύρο χρήμα φαίνεται πιο λαμπερό κι από χρυσό.

 

  • Ο εργοδότης που αναγκάστηκε να κλείσει την επιχείρησή του, εκεί που ξόδεψε χρόνο και χρήμα, καταθέτοντας τη ψυχή του ως μια επένδυση για μια πιο άνετη ζωή.

 

  • Ο συνταξιούχος που υπέστη μειώσεις και περικοπές, εκεί όπου μόχθησε προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε μια κοινωνία που του παρακρατούσε από τα κεκτημένα του δήθεν για «εξασφαλισμένα» γηρατειά.

 

  • Ο εκπαιδευτικός που στέρεψε από ιδέες που δικαιολογούν την κοινωνία στα μάτια των μαθητών του, που έχασε το κίνητρο να τους προσφέρει ελπίδα για το αύριο, εκεί όπου συντελείται η μάταιη προσπάθεια για στείρα γνώση των πραγμάτων.

 

  • Ο γονιός που βλέπει το μέλλον των παιδιών του αβέβαια να καθορίζεται και να ισοπεδώνεται κάθε αξία, εκεί όπου η κοινωνία ξεπουλιέται και σαπίζει.

 

  • Το παιδί που πνίγεται μέσα σ’ ένα «στενόμυαλο» εκπαιδευτικό σύστημα, με τα «πρέπει», τα «θα» και τα «γιατί» να τραβούν τη θηλιά όλο και περισσότερο, εκεί όπου δεν υπάρχει παροχή ουσιαστικής γνώσης για την αντιμετώπιση του «αύριο».

 

  • Ο πιστός που σταμάτησε να δέχεται τις φιλοσοφημένες αλήθειες της εκκλησίας, εκεί όπου οι υποσχέσεις για βοήθεια έμειναν μόνο θεωρία και η διεκδίκηση συμφερόντων και χώρου στο θρόνο της εξουσίας καλά κρατεί.

 

  • Ο ψηφοφόρος που απογοητεύτηκε για άλλη μια φορά και είδε τα «θα» του εκάστοτε πολιτικού αρχηγού του να σκορπίζονται σαν σκόνη στον αέρα.

 

  • Ο πολίτης που καταπιέστηκε, που προδόθηκε, που δεν πείστηκε ποτέ κι από κανένα κόμμα και βρήκε βήμα επιτέλους να εκφραστεί χωρίς κομματικά συνθήματα και πανό.

 

Όλοι αυτοί είναι οι αγανακτισμένοι, αυτοί κι άλλοι τόσοι.  Άνθρωποι της διπλανής πόρτας με μόνη ταυτότητα της ύπαρξής τους την ίδια τους την προσωπικότητα, τα «πιστεύω» και τα «θέλω» τους. Είναι η αδικία που τους οδήγησε στο δρόμο κι η καταπίεση που τους κρατά σ’ εγρήγορση για τη διεκδίκηση του δικαιώματος μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης, ενός ελεύθερου αύριο.


Είναι αγανακτισμένοι, μα πάνω απ’ όλα είναι αποφασισμένοι!


Κι όπως έχει πει ένας σπουδαίος άνθρωπος... «Πρώτα θα σε αγνοήσουν, μετά θα γελάσουν με σένα, μετά θα σε πολεμήσουν, και τότε κέρδισες!» Μ. Γκάντι



Νικολέτα Μπάραλη







Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Δεν υπάρχουν σχόλια...