Youropia Flag

Παρελθόν - Παρόν - Μέλλον (Volume 3)


Εγκαταλείποντας τον παραλιακό δρόμο, άρχισε να ανηφορίζει προς το εσωτερικό της πόλης. Γιατί δεν μπορούσε να εστιαστεί στο παρόν, ζώντας με πάθος την κάθε στιγμή;


Απάντηση στο ερώτημα προσπαθούσε να ανακαλύψει ο Θωμάς, ενώ προχωρούσε αργά μέσα σε στενά, ελαφρώς φωτισμένα και σχετικά ερημικά σοκάκια, χωρίς κανέναν απολύτως προορισμό. Γιατί το παρελθόν και το μέλλον βρίσκονται συνεχώς στο μυαλό μας; Γιατί απλώς βαδίζουμε στο παρόν ενώ θα μπορούσαμε να χορεύουμε;

Κάποια στιγμή, εσήκωσε το βλέμμα του, αφήνοντας τα πλακάκια στην ησυχία τους, και αντίκρισε σε απόσταση περίπου δέκα μέτρων δύο γυναίκες. Προχωρούσαν στο ίδιο πεζοδρόμιο με τον Θωμά, αλλά με αντίθετη κατεύθυνση. Η μία μελαχρινή, η άλλη ξανθιά. Ίσως να ήταν η Μαρία και η Ελένη αντίστοιχα. Φαίνονταν 22-25 ετών, λίγο μεγαλύτερές του. Το γλέντι είχε τελειώσει και επέστρεφαν, με καλή διάθεση, στο σπίτι τους. Ήταν και οι δύο πολύ όμορφες. Η ενδυμασία τους κομψή, φινετσάτη και ολίγον προκλητική. Το κάλλος προσώπων και σωμάτων αναμφίβολα εντυπωσιακό.

Σε απόσταση δυο μόλις μέτρων, λίγο πριν περάσουν δίπλα του, η Ελένη αντικρίζοντας το πρόσωπο του Θωμά, είπε με θαυμασμό στην φίλη της: «Το είδες;». Ήταν προφανές ότι της είχε αρέσει πολύ. Εκείνη τη στιγμή, ο Θωμάς, αποφάσισε να δοκιμάσει το παρόν. Σταμάτησε και γύρισε το σώμα του. Είχαν κάνει δέκα βήματα, όταν πήρε το θάρρος να ανοίξει το στόμα του.

«Κυρίες μου!». Σταμάτησαν και κοίταξαν πίσω. Πήγε προς το μέρος τους και μόλις έφτασε σε μικρή απόσταση, είπε με εύφημο ύφος, ελαφρύ τόνο και ζεστό χαμόγελο, τα εξής λόγια: «Καλησπέρα σας, είμαι ο Θωμάς. Θα χαρώ πολύ να έχω την ευκαιρία, να κλείσω τη σημερινή βραδιά με ένα τελευταίο ποτό, έχοντας εσάς για παρέα μου για να μπορέσω να σας γνωρίσω, σε μαγαζί της αρεσκείας σας ή οπουδήποτε αλλού επιθυμείτε».

Μετά από λίγα δεύτερα, ενώ έδειχναν έκπληκτες, η Ελένη γυρίζοντας το σώμα της παράλληλα με αυτό του Θωμά, έκανε ένα βήμα προς το μέρος του, μειώνοντας την μεταξύ τους απόσταση σε λιγότερο από μισό μέτρο. Ήταν ελαφρώς πιωμένη σε αντίθεση με την Μαρία, που έδειχνε και ήταν νηφάλια. Σήκωσε λίγο το πρόσωπό της. Έκλεισε ελάχιστα τα όμορφα, πράσινα μάτια της, κοιτάζοντας επίμονα τα καστανά του Θωμά. Τα κατακόκκινα, υπέροχα χείλη της άνοιξαν, έτοιμα να δώσουν θετική απάντηση στην πρότασή του.

Και τότε η Μαρία, πιάνοντας τον βραχίονα της Ελένης, την τράβηξε πίσω και με έντονο ύφος είπε: «Είμαστε πολύ κουρασμένες. Καλό βράδυ». Η Ελένη νομίζοντας πως η επιλογή της φίλης της ήταν σωστή και “λογική”, γύρισε το σώμα της και συνέχισε να προχωρά με την Μαρία, προς την κατεύθυνση που είχαν, με ταχύτερο πλέον βήμα.

«Είσαι χαζή; Τον γνωρίζεις; Ξέρεις τι μπορεί να είναι;», είπε η Μαρία στην Ελένη. Ο Θωμάς δυστυχώς και ευτυχώς το άκουσε. Μιλούσαν δυνατά χωρίς να το αντιλαμβάνονται, γιατί μόλις είχαν βγει από κάποιο μαγαζί των 120 dB. Πλέον είχε αντιληφθεί την φύση του προβλήματος. Πόσο εύκολο ήταν και πάλι να ανατρέξει, εκείνη την χρονική στιγμή, στο παρελθόν ή να ταξιδέψει ανώφελα στο μέλλον; Κάτι που σίγουρα θα ήταν αδύνατο αν κατάφερνε να συνοδεύσει τις πανέμορφες εκείνες δεσποινίδες σε κάποιο μαγαζί. Σε αυτή τη περίπτωση, θα έβλεπε μόνο το παρόν.

«Δεν ζούμε το παρόν, γιατί η κοινωνία μας είναι γεμάτη προβλήματα που μας φρενάρουν και μας εμποδίζουν.», είπε μέσα του και εκείνη τη στιγμή, σηκώνοντας το βλέμμα του, αντίκρισε ένα ζευγάρι να καυγαδίζει για κάποιο ανόητο λόγο, για κάποιο “πρέπει” δίχως ίχνος λογικής. Η αιτία που η Μαρία και η Ελένη αρνήθηκαν την πρότασή του ήταν αναμφίβολα ο φόβος.

Γιατί από τα Μ.Μ.Ε. δεν ξεφεύγει καμία δολοφονία, καμία ληστεία και κανένας βιασμός, ακόμα και αν συνέβη στην μακρινή Ταϊλάνδη; Μήπως η καταστροφή των διαπροσωπικών σχέσεων και το μποϊκοτάζ της δημιουργίας τους αυξάνει δραματικά την τηλεθέαση – ακροαματικότητα – ανάγνωση – επισκεψιμότητά τους, αποξενώνοντας τους ανθρώπους; Πως καταφέραμε και γεμίσαμε την κοινωνία μας με τρόμο και ανασφάλεια;

Τι κακό θα μπορούσε να κάνει ο Θωμάς στις δύο δεσποινίδες, με εκείνη την καλοσύνη που διαπότιζε τον χαρακτήρα του; Με εκείνη την παναγαθοσύνη που φώλιαζε σε κάθε γωνιά της ψυχής του; Πως θα μπορούσε να τις βλάψει, αφού έψαχνε την ευτυχία της βραδιάς μέσα από την δική τους ευτυχία;

Μερικά τετράγωνα πιο κάτω, καθαρός, εύθυμος και γαλήνιος, πέρασε το κατώφλι του οίκου ανοχής. Ήθελε να αποδείξει στον εαυτό του ότι έχει την δυνατότητα να κάνει στο παρόν αυτό που επιθυμεί και χρειάζεται. Ήθελε να επιβεβαιώσει ότι μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να καταλαγιάσει τον ίμερο γυναίκας, λαμβάνοντας και δίνοντας, όσο ήταν δυνατόν, αγνή ηδονή, χαρίζοντας ευτυχία. Έπρεπε να μειώσει και να ανακουφίσει το ψυχοσωματικό πόνο που χρόνιες ερωτικές αποτυχίες του είχαν προκαλέσει.

Ο έρωτας, αλλά και το σεξ, δεν πηγαίνουν με το χρήμα. Το απεχθάνονται. Μπορούσε όμως να αισθανθεί, για τις γυναίκες, που στο παρελθόν είχαν πλαγιάσει μαζί του, μαγεμένες από το σπορ αυτοκίνητο, το πολυτελές σπίτι, τα ακριβά ρούχα και τη σπουδαία δουλειά του, περισσότερο σεβασμό από τις ίδιες τις ιερόδουλες; 

Λίγες ώρες αργότερα, κάθονταν στο μπαλκόνι του, αναμένοντας την ανατολή του ηλίου. Είχε ρίξει ένα μπουφάν στους ώμους του, για να κρατήσει μακριά την πρωινή υγρασία, και έπινε φρέσκο, δροσερό νερό. Ζεστό μπάνιο τον περίμενε και ύστερα το μαλακό κρεβάτι του. Απολάμβανε το μαγευτικό είναι του ουρανού, όπου κόκκινα, πορφυρά και γαλανά χρώματα αγκάλιαζαν ευλαβικά τις πρώτες ακτίνες του ηλίου.

Ήρεμος, χαρούμενος και αναζωογονημένος έβλεπε πιο καθαρά από ποτέ. Ένιωθε ελεύθερος και ήταν πλέον ανοιχτός σε όλα. Στην εφήμερη απόλαυση μίας ή λίγων βραδιών. Στον νέο έρωτα που θα του χτυπούσε αύριο ή μεθαύριο την πόρτα. Ακόμα και στην επανασύνδεσή του με την Λία ή την Βεατρίκη, γυναίκες που αγαπούσε περισσότερο και από τον εαυτό του. Ήταν ανοιχτός σε μεγάλη, υγιή, πλημμυρισμένη από πραγματική αγάπη, σχέση που πάντα ονειρευόταν και επιθυμούσε.

Κοίταξε το σύνολο του ουρανού, ψάχνοντας τα άστρα τα ντροπαλά. Είχαν όλα χαθεί. Η αυγή τα είχε λιώσει.

 

 

 

Παπαπρίλης Πανάτσας Χρήστος

 

PanatsasChris@gmail.com







Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Δεν υπάρχουν σχόλια...