Youropia Flag

Το αντίθετο του ίσος είναι διαφορετικός


Βγαίνεις. Έρχεσαι σε επαφή με κόσμο. Τι σκέφτεσαι;


Ο ένας κάνει αυτό, η άλλη το άλλο. Ο τάδε τα λέει έτσι, η άλλη φοράει αυτό. Υπάρχει πολύ άγχος (αυτό) επιβεβαίωσης εκεί έξω. Χαίρεσαι όταν τεμαχίζεις την πραγματικότητά σου και κολλάς ετικέτες στο καθετί. 

Κοίτα το ποτήρι μισογεμάτο. Σκέψου πόσα πράγματα σε ενώνουν με τους άλλους και όχι πόσα σε χωρίζουν. Συμφωνώ, η διαφορετικότητα προκαλεί τρόμο. Λατρεύεις τη μοναξιά σου. Καταλαβαίνω, είναι η τρομερή ανάγκη για αυτονομία με κάθε θυσία. Συχνά προκαλείται από τις υπερβολικές προσδοκίες των άλλων. Επιμένω όμως. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι το μόνο που μας ενώνει είναι η χρησιμοποίηση κοινών προϊόντων, τα ομογενοποιημένα πρότυπα συμπεριφοράς και τρόπων ζωής. Αλλά οι άνθρωποι είτε σκοντάφτουν στους βράχους της ίδιας τους της ύπαρξης, είτε ζουν στον μεγαλειώδη μικρόκοσμό τους. 

Κι έτσι αποφάσισες να τα γράψεις όλα… εκεί που ξέρουμε όλοι. Έτσι εξηγείς το ότι δεν μπορείς να ελέγξεις αυτό που συμβαίνει στον εαυτό σου και στους γύρω σου. Αν όμως δώσεις προσοχή θα μάθεις πως όταν οι άλλοι βρεθούν σε «στιγμή αδυναμίας» και σου ανοιχτούν, τότε όλοι είμαστε ένα. Τότε όλοι είμαστε μόνοι και έχουμε απλά ο ένας τον άλλο. 

Το ξέρεις ότι αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους; Γιατί αυτό που περνάμε όλοι είναι κάπως φοβερό, λίγο ερεθιστικό και πάντα κηλιδωμένο από μια αίσθηση απώλειας. Αλλά εσύ δεν έχεις ανάγκη κανέναν. Σου μάθανε ότι όποιος ζητά βοήθεια είναι αδύναμος και όποιος την προσφέρει μαλάκας. 

Μάθε όμως ότι όσο πιο σκληρή είναι η φύση ενός ατόμου, τόσο πιο σφοδρή είναι και η πτώση του. Ανησυχείς μήπως χάσεις την ταυτότητά σου, αλλά στο τέλος θα είναι το λιγότερο που θα σου λείπει. Θα έρθει μια μέρα που εσύ θα φωνάζεις και όλοι θα είναι κουφοί. 

Τι χάνεις όταν εσύ δεν ακούς; Το αυτονόητο, ότι ο άνθρωπος πλάθει όνειρα μόνο μέσα σε ένα κλίμα ζεστασιάς, μόνο όταν τον σκιάζει μια αίσθηση αλληλεγγύης, δηλαδή μόνο όταν έχει πίστη σε κάτι τέλειο και σωστό. Μόνο όταν τα πόδια του βρίσκονται στο έδαφος και η ψυχή του αιωρείται πάνω από τα σύννεφα. Γιατί στον ουρανό, η δύση δεν ξεχωρίζει από την ανατολή. Ανθρώπινα χέρια, αναχώματα που νομίζουμε ότι υπάρχουν στ’ αλήθεια. 

Από δω και πέρα, θα έχω τα αυτιά μου πάντα ανοιχτά. Εσύ;



Γκιουλέκας Λευτέρης
 






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Δεν υπάρχουν σχόλια...