Youropia Flag

Παρελθόν - Παρόν - Μέλλον (Volume 2)


Παρατηρώντας τον έναστρο, νυχτερινό ουρανό, ένιωθε ότι λάμβανε εφόδια τα οποία θα του χάριζαν χέρι βοηθείας στην ταξινόμηση των σκέψεων. Καθώς είχε απορρίψει τον παρελθοντικό κόσμο, το ένστικτό του τον οδηγούσε στη φιλοσόφηση των μελλοντικών σχεδίων. Κάτι τον έκανε να αισθάνεται ανασφάλεια. Κάτι του ξίνιζε.


Παίρνοντας την τρίτη μπύρα, συνέχισε να προχωρά αργά και σταθερά στον παραλιακό δρόμο, θαυμάζοντας τη λαμπρότητα και τη δομή που συνέθεταν τα άστρα, σαν μικρά χωριά στον χάρτη της νύχτας.


Θυμήθηκε τα μελλοντικά όνειρα που είχε κάνει για την σχέση του με την Λία. Ήθελε να ζήσει μαζί της για πάντα. Είχε φανταστεί το σπίτι, το αυτοκίνητο, τις διακοπές και τα ταξίδια τους, ακόμη και τους απογόνους. Είχε φανταστεί την ατελείωτη συνέχιση των ηδονικών στιγμών που θα φρόντιζαν και θα έτρεφαν το ανάστημα του γενναιόδωρου έρωτά τους, τροφοδοτώντας λάδι τη φλόγα του. Σχεδίαζε τη ζωή του με άξονα περιστροφής την Λία. Κατέστρωνε πλάνα για τη ροή του μέλλοντος με βάση την αγάπη του, με αποστολή την εκπλήρωση των ονείρων της, σε κόσμο πλασμένο στο καλούπι των απολαύσεών της. Επιθυμούσε να έχει καθημερινά την ευκαιρία να ματιάζει ανεπηρέαστα το χαμόγελό της, να ταξιδεύει με άνεμο την πνοή της, πυξίδα τα όμορφα μάτια της και προορισμό την Ιθάκη της ευτυχίας της.


Έπειτα θυμήθηκε τις σκέψεις που έκανε για την τελειοποίηση των ερωτικών στιγμών με την Βεατρίκη. Σχεδίαζε προσεχτικά θαυμάσιο δείπνο στο σπίτι του. Φαντάζονταν το πανέμορφο πρόσωπό της, εκθαμβωτικό πίσω από το απαλό φως των κεριών. Τα λεγόμενά του την έκαναν να γελά αυθόρμητα, ειλικρινά, υπέροχα. Μετά το τέλος και του δεύτερου κρασιού, φιλούσε γλυκά και ρομαντικά τα χείλη της, παίρνοντάς την στο κρεβάτι. Εκεί συνέχιζε να φιλά με πάθος όλο το σώμα της, όλο το είναι της. Κατά τη διάρκεια της ερωτικής συνεύρεσης, όπου γλυκοί και ηδονικοί αναστεναγμοί εκπέμπονταν από τα στόματα, τρελαινόταν από το μέγεθος της απόλαυσης και από την όραση της «καρδιάς» του που παρέλυε αργά στις αγκάλες του. Ολοκλήρωναν μαζί, με δάκρυα ευτυχίας στα μάτια τους...


Σαν ξύλινη, σαπισμένη καλύβα, η οποία διαλύεται από το μένος της καταιγίδας, από την ισχύ δυνατής ριπής ανέμου. Σαν τα πέταλα μαραμένου λουλουδιού, τα οποία αποχωρίζονται το υπόλοιπο του άνθους, ακόμη και σε εύρος μιας ημέρας, και πέφτουν ακανόνιστα στο έδαφος. Έτσι καταστράφηκαν, και στις δύο περιπτώσεις, τα μελλοντικά του σχέδια. Έτσι θρυμματίστηκε ο καθρέφτης των ονείρων του.


Βλέποντας την Πούλια να συνεχίζει να λάμπει δυνατότερα από κάθε άλλο άστρο, ένιωσε μέχρι και τύψεις, που είχε σπαταλήσει ενέργεια του εγκεφάλου, του μέγα αυτού αγαθού, το οποίο μας χάρισε απλόχερα ο Θεός, σε σκέψεις που αφορούσαν το ερωτικό του μέλλον. Αυτού που διακρίνεται από τεράστιες δόσεις μεταβλητότητας και αβεβαιότητας.


Τελειώνοντας την τρίτη μπύρα, εκάθησε στο πεζούλι της πόρτας ενός παλιού, πέτρινου σπιτιού και άρχισε να αναζητά την Μεγάλη Άρκτο. Σκέφτηκε τότε τους εργάτες του κόσμου μας. Αυτούς που δουλεύουν ολημερίς για να βγάλουν το μεροκάματο. Αυτούς που γεύονται καθημερινά την αλμύρα του ιδρώτα σε χωράφια, εργοστάσια, ορυχεία και κάθε λογής χειρωνακτική εργασία. Σκέφτηκε τους θαυμάσιους και ευλογημένους αυτούς ανθρώπους που έχουν σταματήσει να σκέφτονται το μέλλον τους και εργάζονται ασταμάτητα για το μέλλον των παιδιών τους, για το αύριο των τέκνων τους. Τους ανθρώπους που θυσιάζονται, σε προβληματική κοινωνία, ξεχνώντας τον εαυτό τους, για τα βλαστάρια τους, για να μην σβήσει από τώρα η φλόγα της ελπίδας τους, για να μην στερέψει νωρίς το ποτάμι των οραμάτων, για να μην χαθεί ο κόσμος της φαντασίας και των ονείρων τους.


Τη στιγμή που ένιωθε, δικαίως και ορθώς, τυχερός που μπορεί να βολτάρει και να φιλοσοφεί σαν αρχαίος Έλληνας, ενώ φίλοι και γνωστοί εργάζονται ασταμάτητα, σε πλήρη μελλοντική αβεβαιότητα, για να βγάλουν το ψωμί τους, σφοδρό ατύχημα συνέβη μπροστά στα μάτια του, σε απόσταση 50 μέτρων. Μετά από 20 λεπτά, όταν η κατάσταση ομαλοποιήθηκε και επιβεβαίωσε το ακέραιο της υγείας όλων των εμπλεκομένων, συνέχισε να προχωρά συγχυσμένος στον παραλιακό δρόμο, διακρίνοντας μικρά κύματα στα Μεσογειακά νερά.


Σηκώνοντας λίγο το κεφάλι του, αντίκρισε προς τον βορρά την Μεγάλη Άρκτο. Αυτά τα 7 αστέρια, οι 7 αυτοί ήλιοι είχαν κάτι το μαγικό, κάτι το σταθερό και ακλόνητο, το οποίο αδυνατούσε να βρει κοντά του. Πλέον ο Θωμάς έβλεπε καθαρά. Το μέλλον, όχι μόνο διακρίνεται για την μεγάλη μεταβλητότητα και αβεβαιότητα ως προς οποιοδήποτε σχέδιο, όχι μόνο η μελέτη του αποδεικνύει την έλλειψη ουσιαστικών, παροντικών προβλημάτων και πλεονασμό ελευθέρου χρόνου, αλλά και η ίδια η ύπαρξή του είναι αμφίβολη. Πως μπορείς να σκέφτεσαι για το αύριο και το μεθαύριο, όταν δεν γνωρίζεις αν καθαρός αέρας θα γεμίζει με ζωοποιό οξυγόνο τους πνεύμονές σου;


Ισχυρότατο ρίγος διαπέρασε αστραπιαία το σώμα του Θωμά, διαταράζοντας συθέμελα την ηρεμία της ψυχής του. Άρχισε μανιωδώς την αναζήτηση νέου περιπτέρου, για τέταρτη μπύρα. Ήθελε να αδρανοποιήσει τη σκέψη του. «Τι είναι τελικά το μέλλον;» αναρωτήθηκε ο Θωμάς και τότε ένα όραμα ξεπήδησε στο μυαλό του.


Το μέλλον είναι ο ασπρομάλλης, με περιποιημένο μούσι, κύριος, που είναι ντυμένος με άψογα ραμμένο σμόκιν και πίνει ακριβό ουίσκι σε πάρτι μικρών και μεγάλων. Είναι ελκυστικός και γοητευτικός, η κολόνα του πάρτι. Δείχνει ευφυής και σοφός, αλλά διακρίνεται από χαοτική έλλειψη ντομπροσύνης. Κάθεται συνήθως μόνος, σε μια γωνιά του σαλονιού, γεμάτος μυστήριο και αίνιγμα. Πολλές φορές χαμογελά ψεύτικα, κυρίως στους νέους, αλλά τους πληγώνει με τα πρώτα, μαύρα λόγια του, όταν πηγαίνουν δίπλα του με σκοπό να ανακαλύψουν τον κόσμο μέσα απ’ τη σοφία του. Άλλες φορές το βλέμμα του είναι εξαρχής σοβαρό και αποθαρρύνει άμεσα τους καλεσμένους από οποιονδήποτε διάλογο. Οι μεγαλύτεροι γνωρίζουν την ποιότητα του χαρακτήρα του και έτσι ο κύριος αυτός τους βλέπει με ψυχρότητα και αλαζονεία.


Μερικοί μεσήλικοι άντρες, με μαύρα ακόμη χέρια από τα γράσα της σημερινής δουλειάς, γεμίζουν το ποτήρι του με το ακριβό ουίσκι που πίνει. Θέλουν να παρατείνουν την παραμονή του στην εκδήλωση, όχι για να τον βλέπουν και να συζητούν μαζί του οι ίδιοι, αλλά για τα παιδιά τους. Διότι αν φύγει από το πάρτι, οι νέοι θα χάσουν τη φρεσκάδα, την ενέργεια, την αισιοδοξία και τη ζωηρότητά τους. Με την πάροδο του χρόνου, πολλά άτομα, κυρίως οι γηραιότεροι, παύουν να μπορούν να βλέπουν τον κύριο Μέλλον. Για αυτούς έχει αλλάξει δωμάτιο. Παρότι γνωρίζουν ότι είναι ακόμη στο πάρτι, σταματούν την αναζήτησή του γιατί έχουν βαρεθεί τα τερτίπια του. Παράλληλα, άλλα άτομα, ακόμα και νέοι, δεν τον αντικρίζουν πουθενά, γιατί για αυτούς έχει φύγει κυριολεκτικά απ’ τη γιορτή. Λίγο αργότερα θα αποχωρίσουν και οι ίδιοι, για κάτι καλύτερο.


Συνέχισε να προχωρά αργά, χωρίς να σκέφτεται τίποτα για λίγα λεπτά, ώσπου το ρολόι χτύπησε τρεις. Η θλίψη είχε φύγει και η χαρά χτύπησε την πόρτα της ψυχής του. Και αυτό γιατί ο συλλογισμός του βάδιζε σωστά. Είχε καταφέρει πλέον να περιορίσει και τις μελλοντικές του σκέψεις μόνο στον επιχειρηματικό τομέα. Το μόνο που του έμενε ήταν η μελέτη του παρόντος.


Τότε ο Θωμάς είδε τέσσερα σπουργίτια να πετούν δεξιά και αριστερά σε ξέφρενους ρυθμούς, σε ποικίλους σχηματισμούς, κελαηδώντας και απολαμβάνοντας την πλήρη ελευθερία, μέσα σε πνεύμα χαράς, γεμάτο παλμούς ανεμελιάς. Δεν ήξεραν τι είναι το παρελθόν και το μέλλον. Απλά ζούσαν, τρώγοντας και πίνοντας ότι έβρισκαν, δίχως προβληματισμούς και έγνοιες. Έπαιζαν και διασκέδαζαν σε ζωή που παίρνει σάρκα και οστά από ένα θέατρο με ηθοποιούς που σφύζουν από αγαθότητα. Ένιωθε τώρα μέσα του πετάρισμα ευτυχίας, που προερχόταν από την αγνή ενέργεια αυτών των μικρών πουλιών, η οποία έφτανε στην ψυχή του με αθώα αύρα, αποτελούμενη από μικροσκοπικά, βελούδινα κύματα, ικανά να ταξιδεύσουν σε όλη την οικουμένη...

 

 

Παπαπρίλης Πανάτσας Χρήστος

 

PanatsasChris@gmail.com







Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Δεν υπάρχουν σχόλια...