Youropia Flag

Παρελθόν - Παρόν - Μέλλον (Volume 1)


Έντονες σκέψεις, προερχόμενες από το βασίλειο των αναμνήσεων, ξεκίνησαν να αναπηδούν στο μυαλό του, φυτρώνοντας σαν αγριόχορτα στο περιποιημένο κτήμα της οργανωμένης ζωής του. Με αφετηρία τον εγκέφαλό του, πολιορκούσαν αδίστακτα τη γαλήνη της ψυχής του.


Δεν άντεχε άλλο. Σηκώθηκε, πήρε μια μπύρα απ’ το ψυγείο και ανοίγοντας την πόρτα, ξεκίνησε έναν ανοιξιάτικο περίπατο με σκοπό την χαλιναγώγηση του ίππου, πάνω στον οποίο επέβαινε ο νους του. Πως έπρεπε να βλέπει το παρελθόν; Τι σήμαιναν οι αναμνήσεις και πως τον επηρέαζαν; Τι ρόλο παίζουν στη ζωή των ανθρώπων;

Προχωρούσε αργά στο λιθόστρωτο, παραλιακό δρόμο, έχοντας στα δεξιά του μεγάλα, ακμάζουσα πλατάνια και στα αριστερά του τα ήρεμα νερά της θάλασσας. Ένιωθε ότι η πανσέληνος θα φώτιζε αργά και σταθερά το δρόμο που βάδιζε, το δρόμο της σκέψης του.

Θυμήθηκε τον έρωτα με την Βεατρίκη, που κόπηκε απότομα πάνω στη κορύφωσή του. Όλα κυλούσαν ομαλά, όλα φαίνονταν τέλεια, ονειρικά. Ώσπου ξαφνικά, σε ένα βράδυ, έφτασε στο σημείο να αναρωτιέται γιατί να συνεχίσει να ζει. Ανατρίχιασε στην θύμηση του πόνου που είχε νιώσει τη στιγμή που άκουγε τη λατρεία του να του λέει ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει. Απ’ το μυαλό του πέρασαν οι μαρτυρικοί μήνες που είχε βιώσει, πίνοντας και κλαίγοντας, κλεισμένος στο σπίτι του, μέχρι να καταφέρει να συμμαζέψει τα συντρίμμια του με μια στοιχειώδη ανασυγκρότηση.

Τι είχε φταίξει; Τι είχε πάει λάθος; Πολλά περνούσαν από το μυαλό του. Ο εθισμός σε πρόσωπα και καταστάσεις, οι παραισθήσεις παλαιότερων, πεθαμένων συναισθημάτων. Κοινωνικές προκαταλήψεις, εξωτερικοί, ανούσιοι παράγοντες. Ακόμα και η τύχη έπαιξε το ρόλο της, το λάθος “timing”. Το πιθανότερο, η αγωνία και το άγχος για επιτυχή κατάληξη. Ίσως να συνετέλεσε το σύνολο όλων αυτών στην καταστροφή του έρωτά του με την Βεατρίκη.

Το μόνο πόρισμα το οποίο επιθυμούσε να κρατήσει, ήταν ότι είχε ανακαλύψει γιατί πολλοί φίλοι του χαρακτηρίζονται «ζώα» ή «γουρούνια» από το ωραίο φύλο. Ο πόνος του έρωτα έχει προκαλέσει την απομυθοποίησή του και τη σκλήρυνση των συναισθημάτων.

Σταμάτησε σε ένα περίπτερο για ανεφοδιασμό και συνέχισε να προχωράει αργά. Αναμφίβολα, οι κακές αναμνήσεις προκαλούσαν την πτώση της διάθεσής του. Έτσι, σκέφτηκε πως έπρεπε να ξεχάσει οτιδήποτε άσχημο και να εστιαστεί σε όμορφες αναμνήσεις. Θυμήθηκε τότε τις διακοπές που είχε πάει με την Λία στο νησί, δύο χρόνια μετά το πρώτο ερωτικό ναυάγιο. Την Λία την είχε αγαπήσει με όλη τη δύναμη της καρδιάς του. Ξαφνικά, ένιωσε την ανάγκη να ξαποστάσει για λίγο και έκατσε σε ένα παγκάκι. Αρχίζοντας νέο ταξίδι αναμνήσεων, είχε θέα το πέλαγος και τον κατοπτρισμό της πανσελήνου πάνω σε αυτό.

Σκέφτηκε τη στιγμή που ήταν μαζί, σε εκείνη την μικρή, απόμερη, κρυφή παραλία. Τότε που το ηλιοβασίλεμα είχε βαλθεί να ξεχειλίσει το ποτήρι της απόλαυσης με μαγικό υγρό προερχόμενο από τον κόσμο της ευτυχίας. Μέσα στο καυτό, απογευματινό νερό της Μεσογείου, βίωναν τον ευλογημένο συνδυασμό σωματικής και ψυχικής ηδονής, που μόνο με την παρουσία αληθινού έρωτα μπορεί να επιτευχθεί. Με τα σώματά τους κολλημένα το ένα πάνω στο άλλο, ένωναν με πάθος τη διαφορετικότητα της φύσης τους, έχοντας τις αισθήσεις σε πλήρη διέγερση, μάρτυρες της ψυχικής συνεύρεσης. Και ενώ το μέγεθος της ηδονής κατέστρεφε το ρυθμό των κινήσεών τους, παρακαλούσαν τον αλύπητο χρόνο να σταματήσει την πάροδό του, δίνοντάς τους την ευκαιρία να παραμείνουν εκεί για πάντα.

Ναι, ο Θωμάς θυμόταν πολύ καλά. Παραδομένοι στο απολαυστικό ρίγος που διαπερνούσε τα σώματά τους, την ώρα που μάτια και στόματα είχαν παραλύσει εκστατικά, κράτησαν μια μικρή απόσταση, μένοντας ακίνητοι, για να μπορούν ο καθένας τους να έχει την χαρά να θαυμάσει την ικανοποίηση που ζωγραφιζόταν στο πρόσωπο του άλλου. Ήταν από τις φορές που η στιγμή μετατρέπεται πολλαπλασιασμένη σε ανθρώπινη αιωνιότητα και η αιωνιότητα συρρικνώνεται θαυματουργά στη μαγεία της στιγμής. «Τι υπέροχη ανάμνηση!», έλεγε μέσα του ο Θωμάς, παρατηρώντας την εκθαμβωτική εικόνα της σελήνης.

Αργότερα, στην απαλή, χρυσή άμμο της παραλίας, θυμήθηκε που της προσέφερε τα άνθη της καρδιάς του, με τα γλυκύτερα λόγια που φώλιαζαν μέσα του. Τι ήταν αυτό όμως που παρατηρούσε κατά τη διάρκεια; Τα μάτια της Λίας, τα οποία κυριολεκτικά έλαμπαν. Είχε ακούσει την φήμη ότι όταν ένας άνθρωπος είναι πολύ χαρούμενος, τα μάτια του λάμπουν. Και εκείνη τη στιγμή, είχε την τύχη να την επιβεβαιώσει. Όχι, δεν ήταν ο ήλιος και καμία άλλη φωτεινή πηγή η οποία να προκαλούσε με αντανάκλαση αυτή τη λάμψη. Τα θαυμάσια, καστανά της μάτια, αυτόφωτα πλέον, προσπαθούσαν ακόμη και αυτά να βοηθήσουν το υπόλοιπο σώμα στην εξωτερίκευση της ευτυχίας που είχε γεμίσει με φιλιά την ψυχή της...

Ένα σπουργίτι σταμάτησε δίπλα του, τρώγοντας ένα μικρό ψωμάκι και διακόπτοντας με σχετική ευκολία τον γλυκύτατο ρεμβασμό του. Καθώς και η δεύτερη μπύρα είχε τελειώσει, σηκώθηκε και συνέχισε τον περίπατο. Τι ένιωσε όμως εκείνη τη στιγμή, μετά από εκείνα τα όμορφα πράγματα που είχε σκεφτεί; Γιατί η ευφορία που αισθανόταν όταν επεξεργαζόταν τις αναμνήσεις, είχε μετατραπεί, στο τέλος αυτών, σε διπλή λύπη;

Βλέποντας την πανσέληνο να εφάπτεται με το σκούρο, νυχτερινό χρώμα της Μεσογείου, είδε την αλήθεια. Οι αναμνήσεις είναι σαν τα όνειρα. Και τα ευχάριστα όνειρα είναι χειρότερα από τα δυσάρεστα. Πράγματι, όταν ξυπνούσε από εφιάλτη, ένιωθε ανακούφιση που έβλεπε όνειρο, ενώ όταν έβλεπε κάτι ωραίο, μόλις ξυπνούσε, αναρωτιόταν γιατί στην ευχή να ήταν όνειρο, κάτι μη πραγματικό, μη υπαρκτό, κάτι που άνηκε στη σφαίρα της φαντασίας. Έτσι είναι και οι αναμνήσεις για το σύνολο των ανθρώπων. Οι άσχημες σε κάνουν να πονάς, αλλά στο πέρας αυτών, συναντάς την ανακούφιση, γιατί είναι κάτι που συνέβη και έφυγε. Οι υπέροχες αναμνήσεις, σε ταξιδεύουν με τρόπο μαγικό, στο τέλος όμως αυτών σε περιμένει η οδυνηρή νοσταλγία.

Διότι ένας άνθρωπος που έζησε εν μέσω μιας ηδονής, κατερχόμενος, βυθίζεται σε αναμνήσεις που θυμίζουν την ευτυχία του παρελθόντος και του αποδεικνύουν περίτρανα τη δυστυχία του παρόντος, κάνοντάς τον να φθονεί στιγμές που έχουν παρέλθει, ίσως και ανεπιστρεπτί.

«Τι είναι λοιπόν η μνήμη;» σκέφτηκε ο Θωμάς. Και βλέποντας το σπουργίτι να αφήνει το φαγητό του και να τρέχει με λαχτάρα πίσω από ένα δεύτερο σπουργίτι, είδε μια απάντηση στο νέο του ερώτημα.

Μνήμη είναι εκείνη η ικανότητα που βοηθάει τον άνθρωπο να θυμάται ότι 8 φορές το 7 μας κάνει 58 ή ότι ο σισμός γράφεται με γιώτα. Είναι το εργαλείο που μας δίνει απλόχερα τη δυνατότητα να θυμόμαστε την τεχνική του Casanova για την αποπλάνηση της γειτόνισσας, και αντίστοιχα στις γυναίκες, τις συμβουλές του Οβίδιου για να κάνουν τους άντρες να φλέγονται για αυτές. Όμως στις αναμνήσεις, η μνήμη λειτουργεί αυτόνομα, όπως η καρδιά, το στομάχι και το έντερο. Συγκρατεί ό,τι θέλει, χωρίς να μας ρωτήσει. Κρατάει κακές αναμνήσεις που πονάμε στο διάβα τους. Κρατάει και υπέροχες κάνοντάς μας να αναπολούμε τις στιγμές που το δέντρο της ευτυχίας μας ήταν φορτωμένο με ανθούς.

Αποφασισμένος να περιορίσει το παρελθόν και να εστιάσει τη σκέψη του σε παρόν ή μέλλον, ανέπνευσε βαθιά τον Σιρόκο, προσπαθώντας να επανέλθει σταδιακά στο σήμερα. Λίγο αργότερα, παρατηρώντας προσεχτικά το ερυθρό του φεγγαριού να αργοσβήνει απαλά στο σκούρο μπλε του πελάγους, έβλεπε τις αναμνήσεις να μπαίνουν στην αποθήκη των γηρατειών, στην έλευση του κορεσμού, στο χρονοντούλαπο στης Ιστορίας. Λαχταρούσε τώρα τις πρώτες ηλιαχτίδες, το φως του παρόντος, τη ζωή του ηλίου σε σύμπαν πραγματικής ευτυχίας.


 


 

Παπαπρίλης Πανάτσας Χρήστος
 
PanatsasChris@gmail.com






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Κώστας στις 03/04/2011 06:19:51
Θεικό.