Youropia Flag

Ήρωας δίχως όνομα


Λένε πως οι ήρωες έχουν πεθάνει. Δεν υπάρχουν πια. Γι’ αυτό τις εθνικές μας επετείους τις γιορτάζουμε με τόσο ζήλο. Εγώ γιατί πιστεύω πως υπάρχουν ακόμα αγωνιστές;


Δεκάδες παραδείγματα βλέπουμε καθημερινά  στη ζωή μας. Στη Λιβύη, τόσοι άνθρωποι δίνουν μάχη με νύχια και με δόντια, για να σώσουν την πατρίδα τους. Αυτοί δεν είναι άξιοι επαίνου; Οι σεισμοπαθείς στην Ιαπωνία, που προσπαθούν να ξαναφτιάξουν τις ζωές τους; Μονάχα όσοι πολέμησαν το ’21 ή το ’40 θεωρούνται σεβαστά πρόσωπα; Άλλωστε, τον όρο ήρωας και αγωνιστής, ο καθένας τον αποδίδει όπως θέλει εκείνος.

Πιο συγκεκριμένα, είναι ανούσιο για μένα, να κοιτάζει κανείς μονάχα το παρελθόν και να αψηφά το παρόν. Ήρωα μπορούμε να αποκαλέσουμε τον κάθε γονιό, που παλεύει για να μεγαλώσει τα παιδιά του με αξιοπρέπεια, τον μετανάστη που δίνει μάχη για την διαφορετικότητά του, το νέο που κοπιάζει να υλοποιήσει τους στόχους του. Όπως είχε δηλώσει και ο Αμερικανός καθηγητής Joseph Cambell «Ήρωας είναι κάποιος, που δίνει τη ζωή του σε κάτι που είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο». Συνεπώς, μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία κάποιος, που δίνει καθημερινή μάχη με τη ζωή, από κάποιον άλλο, που έχει δώσει μία μοναδική μάχη σε όλη του τη ζωή. 

Έτσι, λοιπόν αναρωτιέμαι, έχει νόημα να διοργανώνουμε παρελάσεις κάθε χρόνο και να κάνουμε ολόκληρες τελετουργίες εκείνες τις ημέρες; Τα κάνουμε όλα αυτά γιατί πράγματι νιώθουμε ότι αποτελούν κομμάτι της πατρίδας και της ιστορίας μας ή απλώς θέλουμε να δώσουμε κουράγιο στον εαυτό μας , για τα δύσκολα χρόνια που μας περιμένουν; Τόσα ερωτήματα και όμως νομίζω ότι η απάντηση είναι τόσο απλή. Στο σχολείο μας έμαθαν ότι η ιστορία είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Μας αποτρέπει να κάνουμε λάθη του παρελθόντος. Για μένα αυτή η άποψη είναι λάθος! Σίγουρα δεν πρέπει να ξεχνάμε το παρελθόν, αλλά είναι σημαντικό να δίνουμε μεγαλύτερο βάρος  στο παρόν, γιατί αν όλοι κοιτάξουμε για λίγο γύρω μας θα αντιληφθούμε ότι οι στιγμές που ζούμε τώρα είναι ιστορικές και πραγματικά άξιες λόγου. 

Ταυτόχρονα, το παρελθόν όσο σημαντικό και αν είναι σβήνει με τα χρόνια. Γι’ αυτό, νομίζω ότι πρέπει να διατηρούμε τις παραδόσεις, τα ήθη, τα έθιμα μας, αλλά κυρίως να ζούμε το τώρα σαν να μην υπάρχει χθες, αύριο. Μόνο έτσι πιστεύω ότι θα εκτιμήσουμε πραγματικά τη ζωή και θα γίνουμε ήρωες του εαυτού μας, δίχως να έχουμε να ζηλέψουμε τίποτα από κανέναν.

Οι στίχοι που μου έρχονται στο νου τώρα είναι από την Ωδή στον Καραϊσκάκη: «Ποιος στ΄ αλήθεια είμαι εγώ και που πάω, με χίλιες δυο, εικόνες στο μυαλό». Κοιτάξτε στον καθρέπτη, και όλοι θα δείτε έναν διαφορετικό ήρωα μπροστά σας.



Κλουβιδάκη Μαρία
 






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Δεν υπάρχουν σχόλια...