Youropia Flag

Μασκαράδες της ζωής μας…


Από τότε που ήμουν μικρό κοριτσάκι, δε μου άρεσαν οι Απόκριες. Βαριόμουν τα μασκαρέματα, τα ανόητα λατινοφερμένα τραγούδια, τα σπρέι… Κάτι ίσως περίεργο, μιας και τα μικρά παιδιά μόνο σε πάρτι και τέτοιου είδους εκδηλώσεις διασκεδάζουν.


Παρόλα αυτά, πήγαινα κι εγώ στις αποκριάτικες γιορτές που κάναμε στο σχολείο και ντυνόμουν με διάφορες στολές. Με θυμάμαι αμαζόνα, βασίλισσα της νύχτας, μπαλαρίνα… Μια χρονιά θυμάμαι ότι είχα ντυθεί άνοιξη. Τα χέρια της μαμάς «έπιαναν» και είχε μετατρέψει ένα λευκό φορεματάκι που είχα φορέσει ως παρανυφάκι σ’ ένα γάμο, σε αποκριάτικη στολή! Είχε βάλει πάνω του ό,τι μπορείτε να φανταστείτε σε χρώμα, είχε ράψει πούλιες, τούλια και ήμουν ένα πολύχρωμο κοριτσάκι! Είχα μάλιστα κερδίσει και το διαγωνισμό για την πιο πρωτότυπη αποκριάτικη στολή εκείνη τη χρονιά! 

 

Μεγαλώνοντας, σταμάτησα να φοράω στολές και καταδεχόμουν μόνο να βάφομαι. Ξέρετε, εκεί στην εφηβεία, βιάζεσαι να μεγαλώσεις και θέλεις να το παίζεις γυναίκα. Ούτε καν μια μάσκα δε φορούσα, μην τυχόν δε φανεί το μακιγιάζ, που με τόσο κόπο μού έφτιαχνε η μαμά μου, ακολουθώντας φυσικά πιστά τις οδηγίες μου. «Βάλε μου το σκούρο κόκκινο κραγιόν, την καφετιά σκιά…».

 

Τα χρόνια όμως πέρασαν. Το σχολείο τελείωσε και στο πανεπιστήμιο δεν πήγα ποτέ σε κανένα μασκέ πάρτι. Αυτά που γίνονται κάθε Τσικνοπέμπτη, συνήθως. Με τις αφισοκολλήσεις σε όλους τους χώρους του πανεπιστημίου, στο δρόμο, στις κολώνες. Κάθε χρόνο πάντως αναρωτιέμαι το ίδιο πράγμα: Γιατί να πάω; Χρειάζεται να έρθουν οι Απόκριες για να πηγαίνω από bar σε bar, να πίνω μέχρι τελικής πτώσεως και να διασκεδάζω με τους φίλους μου; Όχι, δε χρειάζεται, απαντώ, αφού παντού θα συναντώ φτιαχτούς μασκαράδες να χορεύουν σαν τα κατσίκια πάνω κάτω με τέρμα τα decibel του ήχου, να σου τρυπάνε τα αυτιά. Τα σιχαίνομαι όλα αυτά. 

 

Ok, busted! Τι είναι όλα αυτά που λέω; Είμαι καθόλου καλά; Αντί να χαίρομαι, όπως ο περισσότερος κόσμος, που τις Απόκριες βρίσκει αφορμή να ξεφύγει από τη βαρετή καθημερινότητα, κάνοντας κάτι χιουμοριστικό, εγώ τις μισώ; Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι τους φοβάμαι τους μασκαράδες. Ανέκαθεν τους φοβόμουν. Οι μάσκες κρύβουν το πρόσωπο. Κι εγώ θέλω να βλέπω το πρόσωπο του άλλου, όπως κι αν είναι. Όμορφο, άσχημο, ήρεμο, χαμογελαστό, κουρασμένο, στραβωμένο, οργισμένο, φοβισμένο, λαμπερό… Από την άλλη, όλοι με μια μάσκα κυκλοφορούμε πια κάθε μέρα, οπότε τι να βάλουμε και τις Απόκριες; Μάσκα πάνω στη μάσκα; Γίνεται; Όλοι κρυβόμαστε από τους άλλους μη μας παρεξηγήσουν, αλλά το βασικότερο είναι πως κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό. Του λέμε ψέματα. Μακιγιαριζόμαστε για να καλύψουμε ό,τι δε μας αρέσει, ό,τι μας κάνει να ντρεπόμαστε. Μέχρι που φτιάχνουμε και ψεύτικα προφίλ στο facebook, μήπως και κάνουμε περισσότερους «φίλους». Αφού δε μας αποδέχονται αλλιώς. Γινόμαστε, δηλαδή, από μόνοι μας καρικατούρες-καρναβάλια του ίδιου μας του εαυτού. Και όλα αυτά γιατί;  Γιατί φοβόμαστε. Και ο φόβος της αλήθειας είναι αδυσώπητος.  

 

Επομένως, αναρωτιέμαι,  αν ο Όσκαρ Ουάιλντ είχε δίκιο που έλεγε ότι «Οι άνθρωποι είναι λιγότερο ο εαυτός τους όταν μιλούν αυτοπροσώπως. Δώστε τους μια μάσκα και θα πουν την αλήθεια». Δηλαδή, μόνο με το ψεύτικο προσωπείο μας λέμε την αλήθεια; Ή τελικά ούτε τότε την λέμε;



Λίνα Πέτκου







Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


olga στις 10/03/2011 23:51:05
afto pu 8a kratiso apo afto to omorfo arthro einai :Από την άλλη, όλοι με μια μάσκα κυκλοφορούμε πια κάθε μέρα, οπότε τι να βάλουμε και τις Απόκριες; Μάσκα πάνω στη μάσκα..... ***nti8ika kai egw anoi3i fetos kai m arese poli :) xx