Youropia Flag

Αξίζει να ζεις


Το δάκτυλο βρισκόταν στη σκανδάλη. Με μια κίνηση, θα τελείωναν όλα. Ήταν αποφασισμένος. Ήταν άνεργος εδώ και δυο χρόνια χωρίς κάποια μόνιμη σχέση. Είχε αποκοπεί από γνωστούς και φίλους. Ντρεπόταν για την οικονομική κατάσταση που είχε περιέλθει. Δε μπορούσε να βγάλει ούτε τα προς το ζην. Τα παντζούρια ήταν κλειστά. Είχε χάσει την επαφή του με το χρόνο. Κοιτούσε το όπλο. Αναρωτιόταν πως θα ήταν ο θάνατος. Ίσως μια βραδιά σαν όλες τις άλλες. Ένας άγνωστος μεταξύ αγνώστων που θα κατοικούσε κάπου στην άβυσσο.


Προτού πατήσει την σκανδάλη, άνοιξε το συρτάρι του κομοδίνου. Εκεί βρίσκονταν  παλιές συσκευές τηλεφώνων, βιβλία και ένα ημερολόγιο. Ήθελε να καταγράψει  τους λόγους που  τον ώθησαν  σε αυτή τη πράξη.  Είχε να το διαβάσει πάνω από δέκα χρόνια. Παλιότερα έγραφε συνέχεια. Ονειρευόταν να γίνει συγγραφέας. Σε λίγο όμως όλα θα άνηκαν στο παρελθόν.
 
Έψαχνε να βρει μια λευκή σελίδα για να γράψει. Το χέρι του έτρεμε. Ήταν  πιο δύσκολο από όσο φανταζόταν. Ξεκίνησε να γράφει με τη φράση ‘’δεν αντέχω’’. Τότε είδε στη διπλανή σελίδα ένα κείμενο με τον  τίτλο ‘’ αξίζει να  ζεις’’. Σκέφτηκε να το σκίσει αλλά το μετάνιωσε. Ήθελε να το διαβάσει. Ήταν σίγουρος πως δε θα του  άλλαζε γνώμη. Ένα εφηβικό κείμενο πόση δύναμη μπορούσε να είχε;   
 
Το όπλο παρέμενε κοντά στο κρόταφο του για παν ενδεχόμενο. Ήταν κάθιδρος. Η εκφορά της πρώτης πρότασης δεν άργησε να έρθει. ‘’Αξίζει να ζεις για να νιώθεις τη δροσιά της θάλασσας το καλοκαίρι. Αξίζεις να ζεις για σου ζεσταίνει κάποιος το χέρι σου”. Μόλις διάβασε αυτές τις δυο φράσεις, άφησε το όπλο κάτω. Θα ολοκλήρωνε το κείμενο χωρίς περιστροφές.
 
’Αξίζει να  ζεις για να  ακούς τον ήχο του κύματος σε μια ακρογιαλιά. Αξίζει να ζεις για να σπας τις αλυσίδες με τις οποίες σε έχουν φυλακίσει. Η πορεία προς την απελευθέρωση είναι το πιο ωραίο ταξίδι της ζωής. Αξίζει να ζεις όταν ακούς το κλάμα ενός νεογέννητου μωρού. Κάθε γέννηση σηματοδοτεί και μια ελπίδα αλλαγής σε αυτό τον κόσμο. Αξίζει να ζεις κάθε φορά που  κάποιος δε δείλιασε να πει αυτό που αισθάνθηκε. Τα συναισθήματα μας  έχουν ουσία όταν δε τα ξέρουμε μόνο εμείς. Αξίζει να ζεις για να ξεδιψάς  με κρύο νερό μετά από ώρες πεζοπορίας κάτω από το ζεστό ήλιο. Αξίζει να ζεις  όταν το νόημα της ζωής σου, είναι εντελώς προσωπική υπόθεση. Δεν υπάρχουν πρότυπα ζωής παρά μόνο άνθρωποι που λειτουργούν ως πρότυπα. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως δε πρέπει να αμφισβητούνται.
 
Αξίζει να ζεις, μόλις συνειδητοποιείς πως το ωραιότερο πλοίο είναι φτιαγμένο από το υλικό των ονείρων σου. Μπορεί να πλεύσει οπουδήποτε με μηδαμινό κόστος. Αξίζει να ζεις, για την κάθε στιγμή που παλεύεις ώστε να μη χάσεις την αξιοπρέπεια σου. Αξίζει να ζεις, για να νιώθεις μια τρυφερή αγκαλιά. Αξίζεις  να ζεις, για να παρακούς τις εντολές των ισχυρών και να ακολουθείς τους προσωπικούς σου δρόμους. Υπάρχουν αρκετοί γαλανοί ουρανοί που θα  αντικρίσουμε με ορθάνοιχτα τα μάτια. Αξίζει να ζεις, γιατί σε κάθε σκοτεινό δρόμο υπάρχουν κάποια σπιτάκια που αναδύουν ένα φως. Εκεί μέσα κάποιο παιδί γράφει ένα διήγημα ή γρατζουνάει μια κιθάρα, θέλοντας να καταπολεμήσει την μετριότητα των καιρών.‘’
 
Τα μάτια του είχαν δακρύσει. Πέταξε το όπλο μακριά. Η μάχη δεν είχε τελειώσει ακόμα. Δε θα την έχανε τόσο εύκολα. Άνοιξε τα παντζούρια. Το σπίτι γέμισε με φως. Είχε ξεχάσει πως ήταν η λάμψη του ήλιου. Ένα κορίτσι περπατούσε αμέριμνο στο δρόμο. Φορούσε ένα άσπρο φόρεμα ενώ τα μάτια της ήταν γαλανά. Θα το ακολουθούσε χωρίς να ξέρει, αν θέλει να του μιλήσει. Δε φοβόταν τίποτα πια.
 
Του Γιάννη Αγγελή 






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Το όνομά σας... στις 29/11/2013 10:57:11
"ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΟ"