Youropia Flag

«Θεσσαλονίκη - Αθήνα» vol. 9 "Σας μιλά ο κυβερνήτης…"


"Η youropia και ο καταξιωμένος συγγραφέας, Έκτορας Δέλτα, πρωτοπορούν και σας παρουσιάζουν με μεγάλη χαρά το πρώτο διαδραστικό διήγημα στο χώρο του ελληνικού διαδικτύου! Από την Τρίτη 22/1, ξεκίνησε η δημοσίευση της διαδραστικής ιστορίας με τίτλο, «Θεσσαλονίκη - Αθήνα». Κάθε Τρίτη αναρτάται και ένα νέο κεφάλαιο. Tο τέλος, όμως, της απρόβλεπτης αυτής ιστορίας θα το καθορίσετε εσείς, μετά από ψηφοφορία"!


 
 
 "Σας μιλά ο κυβερνήτης…"
 
Ο καιρός στην Αθήνα ήταν πολύ χειρότερος από εκείνον στη Θεσσαλονίκη. Το αεροσκάφος τρανταζόταν βίαια από τους ισχυρούς πλάγιους ανέμους της καταιγίδας, που το μαστίγωναν χωρίς οίκτο, λες και το τιμωρούσαν, θεωρώντας το υπεύθυνο για τη ματαιοδοξία των ανθρώπων να κυριαρχήσουν στον ουρανό. 

Η θύελλα όμως που είχε ξεσπάσει μέσα στο κεφάλι του Δημήτρη ήταν ακόμα πιο άγρια, μία θύελλα φτιαγμένη από ατίθασες και πανικοβλημένες σκέψεις. Τις ένιωθε, σαν τρομαγμένες μοιχαλίδες αφρικανικών χωρών, να πέφτουν μανιασμένα πάνω στα εσωτερικά τοιχώματα του κρανίου του, ψάχνοντας απεγνωσμένα μία έξοδο για να δραπετεύσουν από τη φυλακή τους και να γλυτώσουν τον λιθοβολισμό, που τους επιφύλασσε ο σκοταδισμός της κοινωνίας τους.

Κατάφερε όμως να βρει και πάλι την αυτοκυριαρχία του και άρχισε να φτιάχνει πυρετωδώς αντίμετρα για κάθε σενάριο που θα παρουσιαζόταν. Η πολύχρονη στρατιωτική του εμπειρία στην Πολεμική Αεροπορία θα ήταν πολύτιμος σύμμαχος.

Ο Δημήτρης, γνώριζε πολύ καλά με ποιόν τρόπο θα αντιδρούσαν οι Αρχές στο ενδεχόμενο αεροπειρατείας. Είχε εκπαιδευτεί επί σειρά ετών για να αντιμετωπίζει παρόμοιες καταστάσεις και αυτό το γεγονός του έδινε ένα μεγάλο πλεονέκτημα.

Αν ήθελε να πετύχει τον σκοπό του, θα έπρεπε να βρίσκεται πάντοτε ένα βήμα μπροστά από τις Αρχές. Ανέλυσε για μία ακόμα φορά όλα τα πιθανά σενάρια εξέλιξης του εγχειρήματος, έχοντας τα πάντοτε σε αντιστοιχία, με τις δικές του αντιδράσεις. 

Το στρατιωτικό του ένστικτο, του υπενθύμιζε ότι δεν θα είχε χρόνο για αυτοσχεδιασμούς, θα έπρεπε να δρα γρήγορα και αυτόματα, αναπροσαρμόζοντας διαρκώς τη στρατηγική του.
 
Πήρε μία ακόμα βαθιά ανάσα και άδειασε το μυαλό του. Είχε έρθει η ώρα να αφοσιωθεί στη διαδικασία της προσγείωσης, που με τόσο αντίξοες καιρικές συνθήκες δεν θα ήταν και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. 

Γνώριζε καλά, όπως άλλωστε όλοι οι έμπειροι κυβερνήτες, ότι το 56% των αεροπορικών ατυχημάτων, γίνονταν κατά τη διάρκεια της προσγείωσης. Και αυτό συνέβαινε, γιατί η επίδραση του ανέμου είναι μεγαλύτερη, το αεροπλάνο είναι λιγότερο σταθερό και τα αεροδυναμικά πηδάλια δεν είναι τόσο δραστικά εξαιτίας της χαμηλής ταχύτητας καθόδου . 

Ήξερε επίσης, ότι οι ελιγμοί σε αυτή τη φάση της πτήσης, έχουν το μεγαλύτερο ρίσκο, συγκρινόμενοι με τους ελιγμούς σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση.

Αφού έλαβε οδηγίες από τον πύργο ελέγχου, ο Δημήτρης ενεργοποίησε το σύστημα προσγείωσης και άκουσε τους τροχούς να κατεβαίνουν, βγάζοντας ένα απαλό μεταλλικό κλαυθμήρισμα. 

Άρχισε να επιβραδύνει το αεροσκάφος μειώνοντας την ώθηση των κινητήρων και έδωσε εντολή στον Χάρη να χαμηλώσει τα πτερύγια χείλους εκφυγής, για να αυξήσει την αντίσταση του αέρα. Ρύθμισε το υψόμετρο και σταθεροποίησε την ταχύτητα, λίγο ψηλότερα από την έλλειψη ισχύος, διατηρώντας ένα σταθερό ρυθμό καθόδου.


Το αεροσκάφος ξεπρόβαλλε από τα πυκνά μαύρα σύννεφα και οι δύο κυβερνήτες απέκτησαν οπτική επαφή με τον διάδρομο προσγείωσης που απλωνόταν μπροστά τους γκρίζος και σκληρός σαν μοίρα ορφανού παιδιού.

Το αεροπλάνο συνέχιζε να κατεβαίνει γρήγορα. Ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν την επαφή του με τον αεροδιάδρομο, ο Δημήτρης ανασήκωσε τους φθορείς εδάφους, αυξάνοντας σημαντικά τη δύναμη αντίστασης των φτερών, εμποδίζοντας με αυτό τον τρόπο την ροή του αέρα. Οι φθορείς εξέτρεψαν τον αέρα προς τα πάνω, ωθώντας το αεροσκάφος προς το έδαφος.

Οι τροχοί άγγιξαν απαλά την ασφάλτινη επίστρωση του διαδρόμου, βγάζοντας ένα μικρό γκρίζο συννεφάκι από την τριβή που δημιουργήθηκε. Ο κυβερνήτης άρχισε να χρησιμοποιεί σταθερά τα φρένα του και ταυτόχρονα έθεσε τους κινητήρες σε ανάστροφη λειτουργία για να ελαττώσει ακόμα περισσότερο την ταχύτητα του μεγάλου αεροσκάφους. 

Ο Δημήτρης γύρισε και κοίταξε τον γιό του, ξεφυσώντας ανακουφισμένος.

Ο Χάρης του χαμογέλασε με περηφάνια, κουνώντας ταυτόχρονα απαλά το κεφάλι του πάνω κάτω, επιδοκιμάζοντας με αυτόν τον τρόπο την άψογη προσγείωση του πατέρα του.

«Είσαι σίγουρος για αυτό που πάμε να κάνουμε;», ρώτησε ανήσυχος τον γιο του.

«Απόλυτα», απάντησε ήρεμα ο Χάρης.

Ο Δημήτρης έλυσε τη ζώνη ασφαλείας του καθίσματος του και σηκώθηκε όρθιος καθώς το αεροσκάφος συνέχιζε να τροχοδρομεί αργά προς την έξοδο του μεγάλου αεροδιάδρομου.

«Ωραία. Λοιπόν, ακολούθησε τις οδηγίες του πύργου ελέγχου και κατευθύνσου όσο πιο αργά γίνεται προς τον χώρο στάθμευσης, σε καμία όμως περίπτωση μην ακινητοποιήσεις το σκάφος αν δεν επιστρέψω. Πρέπει να μου δώσεις, τουλάχιστον τέσσερα λεπτά χρόνο για να μιλήσω στους επιβάτες και να προσπαθήσω να τους πείσω να λάβουν μέρος». 

Έκανε μία μικρή παύση και κοίταξε τον γιο του σοβαρά μέσα στα μάτια ενώ ταυτόχρονα φορούσε και κούμπωνε το σακάκι του.

«Θα τα καταφέρεις μικρέ;», ρώτησε στο τέλος.

«Να μείνεις ήσυχος, θα έχεις τα τέσσερα λεπτά σου. Δεν πρόκειται να το ακινητοποιήσω εάν δεν επιστρέψεις».

Ο Δημήτρης του χαμογέλασε και ενστικτωδώς έβαλε το χέρι του στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του, μετά από λίγο ψηλάφισμα, βρήκε το πολύτιμο κόσμημα με το κατακόκκινο Άλφα, εκείνο που ποτέ δεν πρόλαβε να δώσει στη γυναίκα του και το έκλεισε στην παλάμη του χαϊδεύοντας το τρυφερά. 
 
«Πατέρα… Ήταν μεγάλη μου Τιμή, που μοιράστηκες την τελευταία σου πτήση μαζί μου», είπε συγκινημένος ο Χάρης.

«Η Τιμή είναι όλη δική μου, αγόρι μου… Όλη δική μου».

Ο Δημήτρης γύρισε την πλάτη του, άνοιξε την πόρτα του πιλοτηρίου και βγήκε γρήγορα έξω προχωρώντας προς την καμπίνα των επιβατών.

Οι επιβάτες βλέποντας τον κυβερνήτη, αν και σάστισαν λίγο, ξέσπασαν σε χειροκροτήματα, επευφημώντας τον για την άψογη προσγείωση.

Εκείνος τους χαμογέλασε ζεστά και σήκωσε απαλά το χέρι του, ζητώντας τους ευγενικά να σταματήσουν και να τον ακούσουν.

Αφού έψαξε με το βλέμμα του τον Θωμά, που ήδη τον κοιτούσε με έκδηλη αγωνία, άρχισε να μιλάει με ήρεμη και σταθερή φωνή.

«Καλημέρα σας και πάλι. Δεν υπάρχει κάποιος λόγος ανησυχίας και θέλω να με συγχωρήσετε εκ των προτέρων για την ενόχληση και την αναστάτωση που σας δημιουργώ».

Όλοι τον κοιτούσαν σοβαρά στα μάτια, αμίλητοι και αρκετά περίεργοι για το τι είχε να τους πει, αφού αυτό ήταν κάτι, που σε καμία περίπτωση δεν συνηθιζόταν στις πτήσεις.

«Δύο από τους επιβάτες της πτήσης μας, ο ένας εκ των οποίων είναι ο μικρότερος μου αδερφός, χρειάζονται τη βοήθεια μας, για ένα πολύ σοβαρό θέμα. Ο ανιψιός του Κώστα», ο Δημήτρης έδειξε με το χέρι του τον Κώστα και σχεδόν όλοι οι επιβάτες γύρισαν προς το μέρος του να τον κοιτάξουν, «ένα παιδάκι μόλις τεσσάρων ετών, πάσχει από μία εξαιρετικά σπάνια μορφή καρκίνου στο νωτιαίο μυελό. Η μοναδική του ελπίδα για να ζήσει, είναι η άμεση μεταφορά του στο Λονδίνο. Το κράτος όμως, επειδή η μητέρα του είναι ανασφάλιστη και τα νοσήλια κοστίζουν μία περιουσία, δεν έκανε δεκτή τη γνωμάτευση των γιατρών και ουσιαστικά καταδίκασε σε θάνατο το παιδί. Ο μικρός νοσηλεύεται σε μία κλινική στη Λάρισα και οι θεράποντες ιατροί του δίνουν λιγότερο από ένα μήνα ζωής. Η μοναδική λύση πλέον, για να σωθεί το παιδάκι είναι η κατάληψη του αεροσκάφους».

Οι επιβάτες άρχισαν χαμηλόφωνα να ψιθυρίζουν ανήσυχα μεταξύ τους, δεν έπαψαν όμως στιγμή να κοιτάζουν τον Δημήτρη.

«Χωρίς όμως τη δική σας βοήθεια τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Θέλω λοιπόν, αν όλοι σας συμφωνείτε… Να υποκριθείτε τους ομήρους. Αν δεχτείτε, θα ενημερώσω τις Αρχές ότι έχουμε αεροπειρατεία σε εξέλιξη και σε αντάλλαγμα για την απελευθέρωση σας, θα πρέπει να σταλθεί σήμερα κιόλας το αγοράκι στο Λονδίνο».

Ο Δημήτρης τους κοίταξε όλους πολύ σοβαρά και συνέχισε.

«Γνωρίζω πολύ καλά, πόσο ακραίο είναι αυτό που σας ζητάω. Αν όμως συμφωνήσετε να συμμετέχετε, θα ήθελα να με εμπιστευτείτε, γιατί ίσως χρειαστεί να μείνουμε αρκετές ώρες κλεισμένοι εδώ. Δεν αποκλείω επίσης το γεγονός, να έχουμε σε κάποια φάση και επέμβαση των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας. Οπότε θέλω να το σκεφτείτε πολύ σοβαρά». 

Τα όμορφα γαλάζια μάτια του Δημήτρη, είχαν αρχίσει να γυαλίζουν από τη συγκίνηση.

«Η καριέρα η δική μου, όπως και του υπόλοιπου πληρώματος τελείωσε, από τη στιγμή που σας ενόχλησα για αυτό το θέμα… Όμως κανένα τίμημα, δεν μπορεί να συγκριθεί με τη διασφάλιση μίας ανθρώπινης ζωής. Πιστέψτε με, αν υπήρχε κάποιος άλλος τρόπος, δεν θα είχα διανοηθεί να σας εμπλέξω σε αυτό. Σας ζητώ λοιπόν αν συμφωνείτε να σηκώσετε το χέρι σας. Έστω και ένας από εσάς αν διαφωνήσει, θα ματαιωθεί όλο αυτό και θα αποβιβαστείτε κανονικά».

Κάποιοι από τους επιβάτες κοίταξαν προς το μέρος του Κώστα, που έκλαιγε με αγωνία σιωπηλά. Κανείς τους δεν μιλούσε και η σιγή που είχε απλωθεί μέσα στην καμπίνα, βάραινε καρδιές και συνειδήσεις.

«Σας παρακαλώ λοιπόν, όσοι από εσάς συμφωνούν να σηκώσουν το χέρι τους».

Ο Δημήτρης κράτησε την ανάσα του…   


Συνεχίζεται…


Σημείωμα του Συγγραφέα :

Νιώθω μία γλυκιά θλίψη καθώς φτάνουμε στο τέλος της ιστορίας μας. 

Η αλήθεια είναι, ότι διασκέδασα πολύ με τη συγγραφή του «Θεσσαλονίκη - Αθήνα» και ελπίζω και εσείς να περάσατε όμορφα με αυτό το ταξίδι.

Θα μου λείψουν οι Τρίτες μας…

Όπως όμως σας είχα υποσχεθεί από την αρχή, το πώς θα τελειώσει αυτό το διήγημα θα το καθορίσετε εσείς με ψηφοφορία. Θα ήθελα λοιπόν, αφού διαβάσετε το τελευταίο κεφάλαιο, με τίτλο : “Σας μιλά ο κυβερνήτης…”, να έρθετε στη θέση των επιβατών της πτήσης Α220 και να αποφασίσετε, αν θέλετε ή όχι να συναινέσετε σε αυτό που σας ζητάει ο κυβερνήτης, προκειμένου να σωθεί το μικρό παιδί. 
 
Φυσικά είστε ελεύθεροι να προτείνετε οτιδήποτε άλλο θέλετε, όπως ακριβώς θα κάνατε, αν όντως βρισκόσασταν στη θέση εκείνων των ανθρώπων.

Έτσι λοιπόν, όπως είπε και ο Δημήτρης, «Όσοι από εσάς συμφωνούν να σηκώσουν το χέρι τους».

Θα περιμένω με χαρά, μέχρι τις 2/4/2013 τις θέσεις και τις προτάσεις σας στο mail : ektoras_delta@hotmail.com

Το τέλος της ιστορίας, θα γραφτεί βάση των προτάσεων σας και θα αναρτηθεί στη youropia, την Τρίτη 23/4.

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, που ταξιδέψατε μαζί μου, να είστε καλά.

'Εκτορας Δέλτα     
                                                                                        Ψηφίστε για το τέλος της ιστορίας ή καταθέστε  τη δική                                                                                                  σας πρόταση στις σελίδες της Youropia ή του Έκτορα Δέλτα.






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Eva Vlahakou στις 14/04/2013 11:15:28
Έχασα την προθεσμία.. και έτσι όπως είμαι συγκινημένη από αυτό που μόλις διάβασα θαρρώ πως δεν έχει μεγάλη σημασία γιατί είμαι σίγουρη πως η απόφαση από όλους τους αναγνώστες της ιστορίας θα είναι μιά και ομόφωνη: Λονδίνο και γρήγορα! Να είσαι καλά Έκτορα Δέλτα!
anastasia metalinoy στις 23/03/2013 11:47:01
yperoxo ...