Youropia Flag

Θεσσαλονίκη - Αθήνα vol. 6 "Μαμά κοίτα... Πετάω"


"Η youropia και ο καταξιωμένος συγγραφέας, Έκτορας Δέλτα, πρωτοπορούν και σας παρουσιάζουν με μεγάλη χαρά το πρώτο διαδραστικό διήγημα στο χώρο του ελληνικού διαδικτύου! Από την Τρίτη 22/1, ξεκίνησε η δημοσίευση της διαδραστικής ιστορίας με τίτλο, «Θεσσαλονίκη - Αθήνα». Κάθε Τρίτη αναρτάται και ένα νέο κεφάλαιο. Tο τέλος, όμως, της απρόβλεπτης αυτής ιστορίας θα το καθορίσετε εσείς, μετά από ψηφοφορία"!


 
Μαμά κοίτα… Πετάω.

Ακούστηκε ο διακριτικός ήχος λήψης εισερχομένου μηνύματος. Ο Χάρης έβγαλε από τη θήκη που είχε περασμένη στη ζώνη του, το κινητό του τηλέφωνο και άρχισε να διαβάζει με προσοχή. Ο Δημήτρης γύρισε διακριτικά προς το μέρος του και τον παρατήρησε. 

Το πρόσωπο του γιού του, αν και φωτιζόταν από τη μεγάλη λαμπερή οθόνη του τηλεφώνου, δεν άργησε να σκοτεινιάσει. Ο πατέρας του, αισθάνθηκε αμέσως την αλλαγή στη διάθεση του, που ήταν επίσης υπεύθυνη για τη μικρή πτώση της θερμοκρασίας στο πιλοτήριο και υπέθεσε, ότι αυτό που είχε αναστατώσει τον Χάρη θα πρέπει να ήταν κάτι, που σχετιζόταν με τη σύντροφο του. 

Η αλήθεια ήταν, ότι δεν ανακατευόταν στα προσωπικά του, αν και θα ήθελε να ξέρει περισσότερες λεπτομέρειες για αυτά. Γνώριζε ότι ο Χάρης, ήταν από τη φύση του ένας πολύ ρομαντικός και ήρεμος άντρας -σε αντίθεση με εκείνον- και του είχε απόλυτη εμπιστοσύνη. Αυτό όμως, δεν σήμαινε ότι δεν τον νοιαζόταν ή δεν τον ενδιέφερε η πορεία της ερωτικής του ζωής. Κυρίως όμως, για να είναι βέβαιος ότι το παιδί του ήταν και περνούσε καλά.

Μετά από λίγη ώρα, ο Δημήτρης αποφάσισε να σπάσει την παγωμένη σιωπή.

«Πόσο καιρό είσαστε μαζί;»

«Τρία χρόνια… Περίπου».

«Από την Φινλανδία μου έχεις πει ότι είναι;».

«Από τη Σουηδία».

«Στοκχόλμη;».

Ο Χάρης γύρισε και κοίταξε τον πατέρα του ερευνητικά, «μήπως θέλεις να σου πω και τη διεύθυνση της;».

«Δεν σου πάει το ειρωνικό ύφος», απάντησε ο Δημήτρης ήρεμα.

«Το δικό σου όμως το ανακριτικό, σου ταιριάζει γάντι».

«Αυτό θεωρείς ότι κάνω; Ανάκριση; Ενδιαφέρομαι για τον γιό μου, τίποτα περισσότερο. Τόσα χρόνια ακούω για μία Σουηδέζα, που δεν ξέρω καν το όνομα της. Δεν μου έχεις δείξει ούτε μία φωτογραφία». 

Οι δύο άντρες, αναμετρήθηκαν για λίγη ώρα σιωπηλά με τα βλέμματα, χωρίς κάποιος όμως να επικρατήσει. Το τέλος εκείνης της άτυπης αντιπαράθεσης, το έδωσε ο Δημήτρης, που μίλησε σε πιο ήρεμο τόνο, προσπαθώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις. 

«Εκτός και αν είναι τόσο άσχημη που ντρέπεσαι να μου τη γνωρίσεις, κάτι ας πούμε, σαν τον Χιονάνθρωπο των Ιμαλάϊων. Αλλά θα μου πεις, αν αρέσει σε εσένα, εμένα μου περισσεύει». 

«Το αφήνουμε σε παρακαλώ αυτό το θέμα;», είπε με δυσαρέσκεια ο Χάρης.


«Να το αφήσουμε ρε αγόρι μου, αφού σε κάνει να νιώθεις άβολα… Απλά προσπαθώ να έρθω πιο κοντά σου. Δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να σε κρίνω».

Ο Δημήτρης έκανε μία παύση και άφησε να του φύγει ένας μικρός αναστεναγμός.

«Σουηδέζα; Σουηδέζα…», συνέχισε μετά από λίγη ώρα. Μιλούσε σα να μονολογούσε, χωρίς να κοιτάζει τον γιο του. «Ότι θέλει το παιδί. Άνθρωποι είναι και αυτοί, λίγο πιο κρυόκωλοι από εμάς, αλλά δεν πειράζει… Ο έρωτας έτσι και αλλιώς δεν έχει σύνορα».

«Τι σε έχει πιάσει;», τον διέκοψε ο Χάρης. 

«Τίποτα, πίστευα όμως ότι κάτι τέτοια θέματα τα συζητάνε οι πατεράδες με τους γιούς τους. Αφού όμως δεν θέλεις να μιλήσουμε, το σέβομαι».

«Δεν θα καταλάβεις, αυτό είναι όλο…», είπε ο γιος του έχοντας σκυμμένο το κεφάλι πάνω από το σχέδιο πτήσης, ελέγχοντας για μία ακόμα φορά τις συντεταγμένες, συνεχίζοντας όμως να κρατά σφιχτά στο χέρι το κινητό του τηλέφωνο. 

«Χάρη…», είπε ο Δημήτρης απαλά και ο γιος του γύρισε και τον κοίταξε. «Μόνο οι χαζοί δεν καταλαβαίνουν. Αν μου εξηγούσες, πίστεψε με θα καταλάβαινα απόλυτα. Επομένως δεν τίθεται θέμα κατανόησης, αλλά αν θα μου άρεσε ή όχι, αυτό που θα μου έλεγες. Αφού όμως δεν θέλεις να το συζητήσουμε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Εσύ να είσαι καλά».

«Ίσως κάποια άλλη στιγμή», είπε ο Χάρης συγκαταβατικά.

«Όποτε θέλεις αγόρι μου», απάντησε ο πατέρας του και του έκλεισε το μάτι.

Ο Χάρης, σήκωσε πάλι αργά το κινητό του τηλέφωνο και ξαναδιάβασε το δυσοίωνο μήνυμα.

“Σε αγαπώ πολύ. Κουράστηκα όμως να κρύβομαι. Σήμερα θα τελειώσουν όλα…”

Ο πνιχτός ήχος της πόρτας του πιλοτηρίου που άνοιξε ξαφνικά πίσω του, τον έκανε να πεταχτεί ελαφρά, ήταν μία κίνηση που δεν πέρασε απαρατήρητη από τον πατέρα του. Ο Δημήτρης όμως δεν είπε τίποτα, ένιωθε σίγουρος, ότι σύντομα θα έβρισκε τον τρόπο για να σταθεί δίπλα του και να τον βοηθήσει, σε ότι πρόβλημα και αν αντιμετώπιζε. 

Η Ντίνα μπήκε μέσα στο πιλοτήριο τρίβοντας με δύναμη τα κοκκινισμένα από την παγωνιά χέρια της, σε μία προσπάθεια να τα ζεστάνει.

«Η επιβίβαση ολοκληρώθηκε», είπε απευθυνόμενη στον Δημήτρη και συνέχισε, «είμαστε πλήρεις, δεν υπάρχει ούτε μία άδεια θέση». Μιλούσε κοφτά και ανέπνεε μέσα από τα δόντια. Τα μάτια της γυάλιζαν από το κρύο που είχε εισπράξει, στεκούμενη για ώρα στην πόρτα εισόδου του αεροσκάφους καλωσορίζοντας τους επιβάτες.

«Έλα εδώ», της είπε εκείνος φιλικά.

Η Ντίνα πήγε κοντά του και ο Δημήτρης πήρε τα παγωμένα της χέρια ανάμεσα στα δικά του. Άρχισε να τα τρίβει στοργικά, ζεσταίνοντας τα.

«Είχαμε τίποτα περίεργο;», τη ρώτησε κοιτώντας τη στα μάτια.

«Μία ηλικιωμένη κυρία στην πρώτη θέση, με παρακάλεσε να σας πω να μην τρέχετε σήμερα γιατί βρέχει και γλιστράει».

Ο Δημήτρης χαμογέλασε ζεστά.

«Α… Και κάτι ακόμα», συνέχισε η Ντίνα, που έδειχνε να απολαμβάνει τη ζεστασιά που της πρόσφερε το τρίψιμο του. «Με φώναξε ένας κοντός κύριος και με ρώτησε πόσο κάνει ένα και ένα», είπε χαμογελώντας.

«Τι του απάντησες;».

«Στα μαθηματικά του είπα, μας κάνει δύο. Στην αγάπη όμως… Ένα».

Η Ντίνα και ο Δημήτρης κοιτάχτηκαν ξαφνικά βαθιά και χάθηκαν για λίγο, ο ένας στο βλέμμα του άλλου. 

Τον είδε να κολυμπά μέσα στη ματιά της.

Την είδε να χορεύει μέσα στα δικά του μάτια.

Τράβηξαν σχεδόν ταυτόχρονα τα βλέμματα και τα χέρια τους, λες και τους είχε χτυπήσει ηλεκτρικό ρεύμα και κοίταξαν τον Χάρη που τους παρατηρούσε αμίλητος με περιέργεια.

«Πηγαίνω στη θέση μου… Καλό μας ταξίδι», είπε διστακτικά και γύρισε την πλάτη της στους δύο άντρες βγαίνοντας γρήγορα έξω από το πιλοτήριο. 

Όταν έκλεισε η πόρτα, ο Χάρης μίλησε πρώτος.

«Δεν σε παίρνει».

«Τι;», ρώτησε απορημένα ο πατέρας του.

«Είπα, δεν σε παίρνει με τη Ντίνα, κοίτα να βολευτείς με το μικρό».

«Το αφήνουμε σε παρακαλώ αυτό το θέμα;», είπε ο Δημήτρης, με τον ίδιο τρόπο που του είχε μιλήσει νωρίτερα για τη Σουηδέζα ο γιος του, μιμούμενος τη χροιά και το ύφος του.

Ο Χάρης κατάλαβε και κούνησε απογοητευμένα το κεφάλι. Έστρεψε την προσοχή του στα συστήματα συμπίεσης της καμπίνας και παρέδωσε αμίλητος το σχέδιο πτήσης στον πατέρα του. Ο Δημήτρης φόρεσε τα ακουστικά του και ζήτησε από το Delivery Station, μετά την ανταλλαγή των κωδικών επιβεβαίωσης, να του δοθεί άδεια για εκκίνηση και εξουσιοδότηση βάση του σχεδίου πτήσης που είχε καταθέσει νωρίτερα ο Χάρης. 

Η έγκριση δόθηκε και οι δυο κινητήρες τύπου V2527-A5 του αεροσκάφους τέθηκαν σε λειτουργία, με ένα απαλό, αλλά βαθύ βουητό. 

Στη συνέχεια έλαβε οδηγίες τροχοδρόμησης και το αεροσκάφος άρχισε να κινείται αργά προς τον διάδρομο απογείωσης.

«Πως αισθάνεσαι;», ρώτησε τον πατέρα του ο Χάρης.

«Περίεργα… Αν σκεφτείς ότι αυτή είναι η τελευταία μου απογείωση… Επίσημα τουλάχιστον».
 
«Τι εννοείς επίσημα;».

«Θέλω να πιστεύω, ότι σε μελλοντικές πτήσεις που θα είσαι κυβερνήτης, θα με αφήνεις να έρχομαι κρυφά και να σου δείχνω μερικά ακόμα κόλπα», απάντησε χαμογελώντας ο Δημήτρης κλείνοντας του το μάτι.

Ο γιος του, ανταπέδωσε το χαμόγελο, τη στιγμή που το μεγάλο αεροσκάφος ευθυγραμμιζόταν και σταματούσε στην αρχή του αεροδιαδρόμου, αναμένοντας έγκριση από τον πύργο ελέγχου για την απογείωση. 

Ένα απαλό “Ντιν” ακούστηκε στην καμπίνα των επιβατών σχεδόν ταυτόχρονα με τη φωτεινή ένδειξη που άναψε πάνω από τα κεφάλια τους, προτρέποντας τους να δεθούν με τις ζώνες ασφαλείας.

Ο Θωμάς βοήθησε αμίλητος τον Κώστα -αν και δεν του το είχε ζητήσει- να δέσει τη ζώνη του και κοίταξε έξω από το παράθυρο τη βροχή που έπεφτε μανιασμένα. 

Οι σταγόνες ήταν μεγάλες και χοντρές, αφήνοντας πίσω τους από την ταχύτητα καθόδου, ένα μικρό υδάτινο ίχνος, λίγο πριν εκραγούν σε δεκάδες διαμαντένια δάκρυα πάνω στο έδαφος. 

Τις φαντάστηκε σαν βέλη φτιαγμένα από νερό, που εκτοξεύονταν από κάποιον στρατό ημίθεων, καλά κρυμμένο μέσα στα βαριά γκρίζα σύννεφα, σαν ένδειξη αποδοκιμασίας για τη βρωμιά αυτού του κόσμου.

Γιατί αν κάτι είχε περίσσευμα αυτός ο κόσμος, ήταν βρωμιά.

Δεν ήταν μισάνθρωπος, είχε όμως από καιρό χάσει την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους, που στην πλειονότητα, τους φαντάζονταν σαν μία μάζα ματωμένων μυώνων, ρούχων και απληστίας. Δεν υπήρχαν όμως ενδύματα που μπορούσαν να κρύψουν τη γύμνια των παγωμένων τους ψυχών.

Ένα μικρό αυθόρμητο παιδικό γελάκι, τον έβγαλε από τις σκοτεινές του σκέψεις και τον έκανε να στρέψει το βλέμμα του από τη βροχή, προς τις τρεις θέσεις που βρίσκονταν ακριβώς απέναντι του. 
 
Εκεί καθόταν μία οικογένεια, ο πατέρας στη πλευρά του διαδρόμου, η μητέρα στη μέση και ένα όμορφο κοριτσάκι που δεν πρέπει να ήταν μεγαλύτερο από τεσσάρων χρονών δίπλα στο παράθυρο. 
 
Το παιδί γελούσε ευτυχισμένο και κάθε λίγο έσκυβε στο πλάι για να αγγίξει τους γονείς του, σε μία αυθόρμητη πηγαία εκδήλωση αγάπης.

Η μικρούλα άνοιξε τα χεράκια της σε διάταση και φώναξε χαρούμενη. 

«Μαμά κοίτα… Πετάω».

Ο Θωμάς βούρκωσε, γιατί αναγνώρισε στο πρόσωπο εκείνου του αθώου παιδιού την ελπίδα. 

Το κοριτσάκι ήταν ευτυχισμένο με τη στιγμή, παραδομένο ολοκληρωτικά σε αυτή. 

Δεν το απασχολούσε το αύριο, ούτε ο χρόνος που κυλούσε αδυσώπητος, φθείροντας καρδιές και συνειδήσεις. Δεν το ένοιαζαν τα πράγματα που δεν είχε προλάβει να αποκτήσει ή εκείνα που στο μέλλον θα έχανε.

Το χαρούμενο κοριτσάκι έκανε απλά, αυτό που μόνο τα παιδιά μπορούν να κάνουν… Ζούσε.

Και η Ζωή που ακτινοβολούσε ασυγκράτητη από μέσα της, φώτιζε τον βρώμικο γκρίζο κόσμο των νεκρών ανθρώπων που την περιτριγύριζαν, ενοχλώντας αυτούς που είχαν χάσει την ελπίδα τους και ζεσταίνοντας εκείνους, που έστω και αμυδρά ακόμα θυμόνταν, τον ήχο του γέλιου της καρδιάς. 
 
Το βουητό των κινητήρων του αεροσκάφους που τέθηκαν σε πλήρη ισχύ, γέμισε τη καμπίνα.

Τέτοιο περίπου ήχο θα έκαναν δύο βαριά σύννεφα, που θυμωμένα θα δυσανασχετούσαν, αν κάποιος τα τραβούσε βίαια με ένα σχοινί από τον ουρανό φυλακίζοντας τα, σε ένα μικρό σκοτεινό δωμάτιο.
 
Το αεροπλάνο άρχισε να επιταχύνει βίαια στον βρεγμένο αεροδιάδρομο, αφήνοντας πίσω του μεγάλες υδάτινες αυλακιές.

«Παναγίτσα μου», είπε ο Κώστας φοβισμένα και εντελώς αυθόρμητα έπιασε το πόδι του Θωμά, λίγο πιο πάνω από το γόνατο.

Το αεροσκάφος άφησε απαλά το έδαφος και τον προβληματικό κόσμο των ανθρώπων και συνέχισε να ανεβαίνει γρήγορα προς τον σκοτεινό γκρίζο ουρανό.

Ο Κώστας ένιωσε το στομάχι του να ανακατεύεται και μία μικρή ζάλη θόλωσε το ήδη ταραγμένο του μυαλό, πληρώνοντας έτσι ένα μικρό τίμημα για τη νίκη επί της βαρύτητας.

Μετά από λίγη ώρα, το αεροπλάνο άρχισε να ευθυγραμμίζεται, μειώνοντας σταδιακά τη μεγάλη κλίση ανόδου και οι -χαμηλής έντασης- αναστεναγμοί ανακούφισης, άρχισαν να γεμίζουν τον χώρο των επιβατών. 

Ένα μικρό παράσιτο, από τα μεγάφωνα της καμπίνας, προηγήθηκε της φωνής του Δημήτρη. 

«Κυρίες και Κύριοι καλημέρα σας. Σας μιλάει ο κυβερνήτης Δημήτρης Παυλίδης. Εκ μέρους του συγκυβερνήτη Χάρη Παυλίδη και του πληρώματος, σας εύχομαι να έχετε μία άνετη και ασφαλή πτήση και σας ευχαριστούμε θερμά που επιλέξατε την εταιρεία μας. Από ότι βλέπετε ο καιρός δεν είναι καλός, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Για την ασφάλεια σας, θα ήθελα να παραμείνετε δεμένοι σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, λόγω των μικρών αναταράξεων που μπορεί να συναντήσουμε. Θα πετάξουμε στα 24.000 πόδια και θα προσγειωθούμε στο Ελευθέριος Βενιζέλος σε περίπου μία ώρα. Σας εύχομαι και πάλι, καλό σας ταξίδι». 

Οι ψίθυροι και οι σιγανές συνομιλίες των επιβατών, άρχισαν δειλά να κατακλύζουν την ασφυκτικά γεμάτη καμπίνα.

«Μία ώα; Είπε μία ώα;», ρώτησε αγχωμένος ο Κώστας τον Θωμά.

«Τι νόμιζες; Ότι ήρθαμε να δούμε ταινία του Αγγελόπουλου;», απάντησε ήρεμα εκείνος.

«Στάματα πια με τα κύα σου αστεία».

«Η ΚΙΑ, αν θέλεις να ξέρεις, φτιάχνει αυτοκίνητα και όχι αστεία… Αν και θα συμφωνήσω, ότι τα αυτοκίνητα της ΚΙΑ είναι αστεία».

«Έλα ε Θωμά, σοβαέψου… Σε παακαλώ… Θα πολάβουμε; Μία ώα είναι πολύ λίγος χόνος», ξαναείπε με αγωνία ο Κώστας.

Ο Θωμάς γύρισε και τον κοίταξε, «Θυμάσαι τι πρέπει να κάνεις;», ρώτησε.

Ο Κώστας, με γουρλωμένα από την αγωνία τα μάτια, που φαίνονταν ακόμα μεγαλύτερα, λόγω των γυαλιών της μυωπίας που φορούσε, έγνεψε καταφατικά κουνώντας πάνω κάτω το κεφάλι.

«Άσχετο…», είπε ο Θωμάς, «αλλά αυτά τα πατομπούκαλα που φοράς, πότε θα τα αλλάξεις με φακούς επαφής; Όποτε σε κοιτάζω θυμάμαι την ταινία : “Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα”.

«Είναι ώα να μιλήσουμε για τα γυαλιά μου; Ο χόνος τέχει».

«Έχεις δίκιο», είπε ήρεμα ο Θωμάς και γύρισε μπροστά το κεφάλι του. 

Άρχισε να περιεργάζεται τους επιβάτες και τον χώρο. Δεν ξέχασε να ρίξει και μερικές κλεφτές ματιές, προς το μέρος του ψηλού όμορφου, σιωπηλού άντρα, που καθόταν δίπλα του ήσυχος και φαινόταν να είναι χαμένος στον δικό του κόσμο.

Ο Θωμάς γύρισε πάλι προς τον Κώστα, που δεν είχε σταματήσει να τον κοιτάζει με έκδηλη αγωνία, ανίκανος να ελέγξει το κάτω χείλος του, που έτρεμε αδιάκοπα από τον φόβο.

«Ένα… Δύο…», ψιθύρισε με σιγουριά ο Θωμάς. 

«Τρία».

Στο άκουσμα του “Τρία”, ο Κώστας σήκωσε ψηλά το δεξί του χέρι.

Ο Θωμάς τον κοίταξε έκπληκτος. «Τι κάνεις ρε μαλάκα;», είπε σφυρίζοντας με θυμό τις λέξεις μέσα από τα κλειστά του δόντια.

Η Ανδριάνα βλέποντας το ορθωμένο χέρι, σηκώθηκε αμέσως από τη θέση της και κατευθύνθηκε προς τον Κώστα.

«Κατέβασε το ρε βλαμμένε».

«Μα μου είπες…».

«Σου είπα, όταν δεις και τους υπόλοιπους επιβάτες να το σηκώνουν ρε ηλίθιε, όχι μόνος σου».

Ο Κώστας κατέβασε μπερδεμένος και τρομαγμένος το χέρι τη στιγμή που έφτασε σε εκείνον η Ανδριάνα.

«Πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω;», ρώτησε η όμορφη κοπέλα.

«Οίστε;», απάντησε με αγωνία ο Κώστας που προσπαθούσε να κερδίσει λίγο χρόνο. 

Ο Θωμάς δίπλα του, είχε σκύψει απογοητευμένος το κεφάλι, κόκκινος από θυμό.

«Σας ρώτησα, πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω».

«Θα ήθελα… Να πάω πος νεού μου», είπε σχεδόν τραυλίζοντας ο Κώστας.

«Συγνώμη;», ρώτησε η αεροσυνοδός που δεν είχε καταλάβει τι προσπαθούσε να της πει.

«Θέλει να πάει στην τουαλέτα», είπε ο Θωμάς απευθυνόμενος στην Ανδριάνα.

«Α! Φυσικά, ακολουθήστε με παρακαλώ», πρότεινε εκείνη, νιώθοντας ενοχές που δεν μπόρεσε να καταλάβει αμέσως, τι ήθελε να της πει ο Κώστας.

«Δεν μπορείς να κρατηθείς;», τον ρώτησε επιτακτικά ο Θωμάς κοιτώντας τον άγρια στα μάτια.

«Μποώ», απάντησε συγκαταβατικά εκείνος.

«Δεν υπάρχει πρόβλημα αν θέλει να πάει», είπε γλυκά η Ανδριάνα.

«Είμαι εντάξει, σας ευχαιστώ…».

«Είστε σίγουρος;».

«Ναι, σας ευχαιστώ και συγνώμη», είπε απολογητικά ο Κώστας.

«Πολύ καλά. Ότι χρειαστείτε, μη διστάσετε να μου το ζητήσετε», αποκρίθηκε η Ανδριάνα και γύρισε χαμογελώντας πίσω στο πόστο της. 

Ο Θωμάς ξεφύσησε άηχα ανακουφισμένος.

«Τίποτα… Το κατάλαβες; Δεν θα κάνεις τίποτα», είπε αυστηρά, με ένα ύφος που δεν άφηνε περιθώρια για αντιρρήσεις και περαιτέρω συζητήσεις.

«Θα είναι σα να μην υπάρχεις. Ούτε το χέρι θέλω να σηκώσεις όταν έρθει η ώρα, ούτε να ξανακούσω τη φωνή σου. Ο Θεός να κατέβει, εσύ δεν θα κουνηθείς μέχρι να προσγειωθούμε».

Ο Κώστας έγνεψε καταφατικά και γύρισε απογοητευμένα το κεφάλι του προς το παράθυρο, για να μην τον δει ο φίλος του να κλαίει.

Ο Θωμάς, αφού έδωσε λίγα λεπτά στον εαυτό του για να ηρεμήσει, με μία γρήγορη κίνηση έλυσε τη ζώνη του και σηκώθηκε…

Συνεχίζεται…
 
Του Έκτορα Δέλτα                                                        Μάθετε περισσότερα στην σελίδα της Youropia
 και ακολουθήστε τον Έκτορα Δέλτα.
 






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Το όνομά σας... στις 27/02/2013 13:21:53
Eίναι όντως σαν ταινία !!!!!! Πολύ ζωντανές εικόνες, ανυπομονώ για τη συνέχεια !!!!!!!!!!!!!
Το όνομά σας... στις 27/02/2013 13:21:52
Eίναι όντως σαν ταινία !!!!!! Πολύ ζωντανές εικόνες, ανυπομονώ για τη συνέχεια !!!!!!!!!!!!!
ΣΟΦΙΑ ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ στις 26/02/2013 22:18:30
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΓΙΑΝΝΗ!!!!!ΤΕΛΕΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΑΙΝΙΑΣ...ΤΕΛΕΙΟ....ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΑ!!!!!!ΤΕΛΕΙΑ ......
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΠΕΚΡΟΥ στις 26/02/2013 21:56:57
εξαιρετικό...αλλά ο συγγραφέας εξακολουθεί να μας κρατά σε αγωνία...αναμένοντας την συνέχεια...
ΕΥΓΕΝΙΑ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΥ στις 26/02/2013 20:19:53
Η αδρεναλινη στα υψη!!!Τη ζουμε αυτη τη πτηση.........