Youropia Flag

Θεσσαλονίκη - Αθήνα vol. 3 "Το μήλο κάτω από τη μηλιά… Περίπου"


"Η youropia και ο καταξιωμένος συγγραφέας, Έκτορας Δέλτα, πρωτοπορούν και σας παρουσιάζουν με μεγάλη χαρά το πρώτο διαδραστικό διήγημα στο χώρο του ελληνικού διαδικτύου! Από την Τρίτη 22/1, ξεκίνησε η δημοσίευση της διαδραστικής ιστορίας με τίτλο, «Θεσσαλονίκη - Αθήνα». Κάθε Τρίτη αναρτάται και ένα νέο κεφάλαιο. Tο τέλος, όμως, της απρόβλεπτης αυτής ιστορίας θα το καθορίσετε εσείς, μετά από ψηφοφορία"!


 
"Το μήλο κάτω από τη μηλιά… Περίπου."
 
 
 
Κοίταξε τον σκοτεινό ουρανό. Τον σκέπαζαν πυκνά, σχεδόν μαύρα σύννεφα, λες και ο Θεός είχε αποφασίσει να αερίσει το βαρύ πουπουλένιο του πάπλωμα, πάνω από τη Γη. Ο Δημήτρης, είχε από ώρα τελειώσει τον λεπτομερή εξωτερικό έλεγχο του αεροσκάφους και στεκόταν με ένα τσιγάρο στο στόμα, λίγο μακρύτερα, χαζεύοντας το. 

Το λευκό A320 της Airbus που βρισκόταν μπροστά του, ήταν ένα από τα μικρότερα αεροπλάνα της καριέρας του, μίας καριέρας σαράντα σχεδόν χρόνων. Είχε όμως φτάσει πια η ώρα να συνταξιοδοτηθεί και εκείνη η πτήση ήταν η τελευταία του. Επέλεξε να είναι κυβερνήτης στο συγκεκριμένο ταξίδι, γιατί ο δεύτερος πιλότος θα ήταν ο γιος του, ο Χάρης. Για πρώτη και τελευταία φορά θα πετούσαν μαζί. 

Οι αναμνήσεις μίας ολόκληρης ζωής σαν πολύτεκνες μητέρες, γεννούσαν αδιάκοπα, ανάμεικτα συναισθήματα, τα οποία με τη σειρά τους έπαιζαν χιονοπόλεμο πάνω στην καρδιά του. Περηφάνια, στεναχώρια, νοσταλγία, ίσως και μία μικρή δόση φόβου για την υπόλοιπη ζωή του, που θα ήταν αναγκασμένος να την περάσει στο έδαφος, μακριά από τον ψηλό ουρανό και τα αεροπλάνα που λάτρευε, όσο τίποτα στον κόσμο. 

Ο Δημήτρης είχε γεννηθεί πιλότος, αυτό ήταν το όνειρο του από μικρό αγόρι, ένα όνειρο που κατάφερε με σκληρή δουλειά και πείσμα, να κάνει πραγματικότητα. Ήταν αριστούχος απόφοιτος της σχολής Ικάρων. Στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα, διετέλεσε διοικητής της 336 Μοίρας Βομβαρδισμού, που επιχειρούσε με αεροσκάφη τύπου A-7E Corsair.
 
Στην πολεμική αεροπορία του είχαν δώσει το παρατσούκλι, «ο Γόης», λόγω του όμορφου παρουσιαστικού του. Ήταν ένας ψηλός άντρας, με συμμετρικά αρμονικά χαρακτηριστικά, ενώ το βαθύ μπλε σαν του ουρανού, χρώμα των ματιών του, ήταν υπεύθυνο για πολλές ραγισμένες γυναικείες καρδιές.

Όταν έφτασε σαράντα πέντε χρονών αποστρατεύτηκε και άρχισε μία νέα καριέρα στην πολιτική αεροπορία, ως κυβερνήτης των θρυλικών Jumbo 747. Το αγαπημένο του δρομολόγιο ήταν το, Αθήνα - Νέα Υόρκη.
 
Οι πρώτες ψιχάλες άρχισαν δειλά να πέφτουν και ο Δημήτρης έστρεψε πάλι το βλέμμα του προς τον ουρανό, αναπολώντας τον πατέρα του. Τον κυρ Λάμπη, τον τσαγκάρη, έτσι τον ήξερε ο κόσμος στη Σπάρτη. 

Ήταν ένας μικροκαμωμένος χαμογελαστός ανθρωπάκος, που είχε πάντοτε τον καλό λόγο στα χείλη. 
Πόσα άραγε παπούτσια να είχε φτιάξει, για να μπορέσει να τον σπουδάσει και να τον στηρίξει. 
 
Θυμόταν, ότι από τα χαράματα μέχρι το δειλινό, ο πατέρας του καθόταν σε ένα μικρό ξύλινο σκαμνάκι με ένα σφυρί στο χέρι και έφτιαχνε χωρίς βαρυγκώμια των ανθρώπων τα παπούτσια. 
 
«Να είναι τα βήματα σου στον δρόμο του Θεού». Αυτό συνήθιζε να λέει ο γέροντας, κάθε φορά που παρέδιδε ένα επισκευασμένο ζευγάρι παπουτσιών σε κάποιον. 

«Να είναι τα βήματα σου στον δρόμο του Θεού».

Όταν ο πατέρας του είχε φτάσει πια ογδόντα χρονών, ο Δημήτρης σαν δώρο γενεθλίων, του είχε προσφέρει ένα ταξίδι μαζί του στη Νέα Υόρκη. Το καλόβολο γεροντάκι δεν είχε πετάξει ποτέ στη ζωή του και σε αντίθεση με τον γιό του, φοβόταν πολύ τα αεροπλάνα.«Θα πετάξω αγόρι μου, όταν Εκείνος με καλέσει κοντά Του», συνήθιζε να του λέει για να αποφύγει τα ταξίδια. Όμως η περηφάνια και το καμάρι για το μοναχοπαίδι του, νίκησαν τελικά τους φόβους του. 

Ο Δημήτρης θυμόταν ακόμα, την έκπληκτη έκφραση στο πρόσωπο του γέροντα, όταν αντίκρισε από κοντά το τεραστίων διαστάσεων 747. Ο πατέρας, είχε πιάσει με συγκίνηση το χέρι του γιού του και με τρεμάμενη φωνή, είχε πει. «Αγόρι μου, θέλω να ξέρεις, ότι δεν έφτιαχνα παπούτσια μία ζωή… Τα φτερά σου σφυρηλατούσα».

Λίγο πριν απογειωθούν, ο γεροντάκος έβγαλε τον μικρό ασημένιο σταυρό του και τον πέρασε τρυφερά στο λαιμό του γιού του. Στα μέσα περίπου της πτήσης, ακριβώς πάνω από τον Ατλαντικό ωκεανό, ο ταπεινός τσαγκάρης άφησε με ένα χαμόγελο στα χείλη, την τελευταία του πνοή. Εκεί, ψηλά στον ουρανό, έφυγε η ψυχή του και το ταξίδι προς τον Παράδεισο ήταν σύντομο για εκείνον.

Ο Δημήτρης, άγγιξε απαλά το στήθος του και ψηλάφησε πάνω από το πουκάμισο του τον μικρό σταυρό του πατέρα του. «Ευχαριστώ ρε πατέρα… Ευχαριστώ», ψιθύρισε.

Τράβηξε μία ακόμα γενναία δόση καπνού μέσα του και αφού πέταξε κάτω το τσιγάρο του, για να το σβήσει η βροχή, άρχισε αργά να ανεβαίνει την αυτοκινούμενη μεταλλική σκάλα του αεροσκάφους.
Μπήκε μέσα και αμέσως απόρησε που δεν βρήκε κανέναν στο εσωτερικό του αεροπλάνου. Προχώρησε αριστερά προς το πιλοτήριο και άνοιξε την πόρτα.

«ΚΑΛΗ ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ!!!» φώναξαν με χαρά, οι δύο ιπτάμενοι συνοδοί και ο γιός του, που κρατούσαν μία μεγάλη τούρτα σε σχήμα αεροπλάνου. Στο σοκολατένιο αεροσκάφος, τα παράθυρα της ατράκτου ήταν φτιαγμένα από σαντιγύ και σε κάθε παράθυρο είχαν βάλει από ένα μικρό μπλε κεράκι. Σαράντα δύο στο σύνολο, όσα ήταν και τα χρόνια του σαν πιλότος.

«Βρε παιδιά… Δεν έπρεπε…», είπε ντροπαλά, χωρίς όμως να πείσει κανέναν, αφού η χαρά της έκπληξης είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπο του.

«Κάντε μία ευχή», είπε χαρωπά και παιχνιδιάρικα η Ανδριάνα, η μικρότερη σε ηλικία αεροσυνοδός.

«Δεν έχω γενέθλια κορίτσι μου, στη σύνταξη βγαίνω».

«Κύριε Κυβερνήτη», είπε ο Χάρης κλείνοντας του ταυτόχρονα το μάτι, «μη μας το χαλάτε, κάντε μία ευχή».

«Ναι, μία μικρή ευχούλα», είπε πάλι ζωηρά η Ανδριάνα. 

«Πολύ καλά λοιπόν…», είπε ο Δημήτρης και καθάρισε, βήχοντας δυνατά τον λαιμό του. 

«Εύχομαι, αυτή η πτήση να μας μείνει αξέχαστη», είπε και έσβησε με μία ανάσα τα κεράκια. 
 
Ένας δυνατός κεραυνός έπεσε ξαφνικά και ο τρομακτικός του κρότος, δόνησε το αεροσκάφος.
 
«Με αυτόν τον καιρό δεν αποκλείεται», είπε ανήσυχα ο Χάρης, που σχεδόν ταυτόχρονα έβαλε τα ακουστικά του και ζήτησε να ενημερωθεί για την πρόγνωση του καιρού από τον πύργο ελέγχου.

«Εγώ πάντως, με εσάς Κυβερνήτη δεν φοβάμαι τίποτα», είπε χαμογελαστά η Ανδριάνα.

Ο Χάρης και η Ντίνα, η δεύτερη αεροσυνοδός της πτήσης, γύρισαν και κοίταξαν συνωμοτικά τον Δημήτρη, που ήδη περιεργαζόταν την όμορφη νεαρή αεροσυνοδό. 

«Πάμε μέσα να κόψουμε την τούρτα», είπε η Ντίνα τραβώντας ταυτόχρονα από το χέρι την Ανδριάνα, «σε δέκα λεπτά θα αρχίσει η επιβίβαση».

Ο Δημήτρης, χάζεψε για λίγο τις δύο αεροσυνοδούς καθώς έβγαιναν από το πιλοτήριο και όταν εκείνες χάθηκαν από το οπτικό του πεδίο, γύρισε και είπε πονηρά στον γιό του.

«Πως σου φαίνεται η μικρή;», εννοώντας την Ανδριάνα, «του κουτιού είναι ακόμα, δεν φαίνεται να έχει κάνει πολλά χιλιόμετρα».

«Είμαι περίεργος να δω πότε θα σοβαρευτείς», απάντησε αυστηρά ο γιός του.

«Ποτέ… Κάνεις πλάκα; Δεν το είδες ρε το κοριτσάκι; Του γάλακτος είναι».

Ο Χάρης κούνησε αποδοκιμαστικά το κεφάλι και συνέχισε τον προβλεπόμενο έλεγχο ασφαλείας των συστημάτων πλοήγησης του αεροσκάφους.

Γνώριζε καλά, πως ο πατέρας του εκτός από τα αεροπλάνα, είχε μεγάλο πάθος με τις γυναίκες. Το είχε αποδεχτεί μέσα στα χρόνια και δεν του προκαλούσε καμία ιδιαίτερη εντύπωση. Η αλήθεια όμως ήταν, ότι ήθελε να βρει ο πατέρας του μία σοβαρή γυναίκα, να φτιάξει πάλι τη ζωή του και ίσως να ξεπεράσει επιτέλους τη μητέρα του. 

Ο πατέρας του σα να διάβασε τη σκέψη του τον ρώτησε χαριτολογώντας. 

«Πες μου σε παρακαλώ ένα χαρούμενο ερωτικό τραγούδι».

«Τι πράγμα;».

«Ρωτάω αν ξέρεις, έστω και ένα χαρούμενο ερωτικό τραγούδι ή κάποιο εύθυμο ποίημα αγάπης ή μήπως ένα βιβλίο που να αναφέρεται στον έρωτα και να μην έχει δάκρυα και πόνο… Ξέρεις κάποιο;».

«Που θέλεις να καταλήξεις;», ρώτησε ο Χάρης και ας γνώριζε πολύ καλά τη φιλοσοφία του πατέρα του, για τον έρωτα και την αγάπη.

«Πουθενά, απλώς σε ρώτησα…», είπε αδιάφορα ο Δημήτρης και συνέχισε, «αλλά ξέχασα, ο γιός μου διαβάζει το Μονόγραμμα του Ελύτη και πιστεύει στην αιώνια αγάπη».

«Ναι πιστεύω… Σε αντίθεση με εσένα», ανταπάντησε ο Χάρης, που ήταν απρόθυμος να ανοίξει άλλη μία αδιέξοδη συζήτηση με τον πατέρα του για το συγκεκριμένο θέμα.

«Μόνο εσύ και ο Δράκουλας, πιστεύετε στην αιώνια αγάπη», είπε γελώντας δυνατά ο Δημήτρης. 
 
Η Ντίνα, μπήκε στο πιλοτήριο κρατώντας δύο μικρά πιατάκια με τούρτα και τα πρόσφερε στους δύο άντρες. Ο Δημήτρης την ευχαρίστησε με ένα ζεστό χαμόγελο, την εκτιμούσε και τη σεβόταν πολύ, γιατί εκείνη η λεπτοκαμωμένη, φινετσάτη γυναίκα, ήταν μία από τις ελάχιστες ιπτάμενες συνοδούς που δεν είχε περάσει από το κρεβάτι του. 

Η Ντίνα ήταν σχεδόν σαράντα χρονών, μιλούσε άπταιστα πέντε γλώσσες και η αριστοκρατική της γοητεία δήλωνε, ότι ο άντρας που θα προσπαθούσε να την κατακτήσει θα έπρεπε να πολεμήσει για εκείνη μέχρι εσχάτων. 

Ο Δημήτρης το γνώριζε αυτό και φρόντιζε να κρατά τις αποστάσεις του, δεν υπήρχε λόγος να σπαταλήσει πολύτιμη ενέργεια για μία γυναίκα, τη στιγμή που μπορούσε να έχει σχεδόν όποια ήθελε, με ένα και μόνο του βλέμμα.

«Τι καιρό θα έχουμε;», ρώτησε τον Χάρη η Ντίνα. 

«Πολύ άσχημο… Όλα δείχνουν ότι η καταιγίδα φτάνει σχεδόν στα σαράντα χιλιάδες πόδια, επομένως μιλάμε για πολλές αναταράξεις».

«Υπάρχει κίνδυνος;».

«Δεν θα είναι βόλτα στη λιακάδα», πετάχτηκε ο Δημήτρης και συνέχισε, «αλλά δεν υπάρχει και κάποιος ιδιαίτερος λόγος για να ανησυχείς. Εξάλλου, ο καλός ο Καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται και σήμερα, έχεις δύο, καλούς Καπετάνιους». 

Ο Δημήτρης γύρισε προς τον γιο του και του έκλεισε φιλικά το μάτι.

«Δεν αμφέβαλλα ποτέ για αυτό», είπε η Ντίνα. «Να φέρω καφέ;», ρώτησε.

«Σε πρόλαβα!», είπε χαρούμενα η Ανδριάνα, που μπήκε στο πιλοτήριο κρατώντας δύο φλιτζάνια με γαλλικό καφέ.

«Καλώς το μας», είπε ο Δημήτρης και άπλωσε το χέρι του για να πάρει τον καφέ του.

«Θα μου κάνετε μία χάρη;», τον ρώτησε χαριτωμένα η Ανδριάνα.

«Και δύο… Αν μπορώ».

Η νεαρή αεροσυνοδός χαχάνισε ναζιάρικα και ρώτησε.

«Θα μου πείτε σας παρακαλώ, ποιο ήταν το πιο απρόοπτο πράγμα που σας έχει συμβεί σε κάποιο σας ταξίδι;».

Ο Δημήτρης ήπιε μία γουλιά από τον καφέ του και κοίταξε ερευνητικά τον γιό του, που φάνηκε να αποφεύγει το βλέμμα του. Ο Χάρης γνώριζε εκ των προτέρων σε ποιο ταξίδι θα αναφερόταν ο πατέρας του και δεν είχε καμία διάθεση, να ξανά ακούσει εκείνη την ιστορία.

«Λοιπόν», είπε ο Δημήτρης με σοβαρή φωνή, «ήταν Φεβρουάριος του 1995…».

Συνεχίζεται… 
 
Του Έκτορα Δέλτα
 
 
Μάθετε περισσότερα στην σελίδα της Youropia
και ακολουθήστε τον Έκτορα Δέλτα.






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Ευγενια Ζακυνθινου στις 09/02/2013 11:44:15
Εξαιρετικο,απλη αμμεση γραφη.ελπιζω να μην εχει τη συνεχεια που φανταζομαι.........
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΠΕΚΡΟΥ στις 07/02/2013 17:28:39
αναμένοντας την συναρπαστική όπως φαίνεται συνέχεια....!!!
Το όνομά σας... στις 06/02/2013 19:57:11
ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ...!!! ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...
Ελένη στις 06/02/2013 08:31:00
Έχουμε εθιστεί !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Πολύ ωραίο !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
sofiakiriakidoy@gmail.com στις 05/02/2013 23:00:10
ΠΛΟΚΗ ....ΙΣΤΟΡΙΕΣ,,,ΒΙΟΜΑΤΑ ΖΩΗΣ .ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΩΝ..ΠΡΟΣΩΠΑΚΑΙ .......ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!!!!
sofiakiriakidoy@gmail.com στις 05/02/2013 23:00:10
ΠΛΟΚΗ ....ΙΣΤΟΡΙΕΣ,,,ΒΙΟΜΑΤΑ ΖΩΗΣ .ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΩΝ..ΠΡΟΣΩΠΑΚΑΙ .......ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!!!!
Μεροπη στις 05/02/2013 20:44:51
μυριζομαι....ανταραχες!!!περιμενω με αγωνια :)