Youropia Flag

Θεσσαλονίκη - Αθήνα vol. 1 "Ψηλά τα Χέρια"


"Η youropia και ο καταξιωμένος συγγραφέας, Έκτορας Δέλτα, πρωτοπορούν και σας παρουσιάζουν με μεγάλη χαρά το πρώτο διαδραστικό διήγημα στο χώρο του ελληνικού διαδικτύου! Από την Τρίτη 22/1, θα ξεκινήσει η δημοσίευση της διαδραστικής ιστορίας με τίτλο, «Θεσσαλονίκη - Αθήνα». Κάθε Τρίτη θα αναρτάται και ένα νέο κεφάλαιο. Tο τέλος, όμως, της απρόβλεπτης αυτής ιστορίας θα το καθορίσετε εσείς, μετά από ψηφοφορία"!


"Ψηλά τα Χέρια"
 
Προσπαθούσε να βολευτεί στη σχεδόν ξεχαρβαλωμένη μεταλλική καρέκλα, μίας καφετέριας του αεροδρομίου "Μακεδονία". Πάνω στο μικρό στρογγυλό τραπεζάκι μπροστά του, βρισκόταν ένα άδειο από ώρα, γυάλινο ποτήρι. Ο Κώστας έπαιζε νευρικά με το καλαμάκι του καφέ του, κουνώντας το βίαια πάνω κάτω, σαν πεινασμένος τρυποκάρυδος, που βρήκε δέντρο να ραμφίσει, μετά από πολλά χρόνια, απεγνωσμένης αναζήτησης.

Ήταν περίπου τριάντα χρονών, άνεργος μουσικός με πτυχίο σύνθεσης και πιάνου, αλλά και με διδακτορικό αποτυχίας στη ζωή. Παιδί φτωχών αγροτών, με καταγωγή από ένα μικρό ορεινό χωριό της Πίνδου, που ούτε και ο πιο λεπτομερής χάρτης της Χώρας, δεν αξίωνε να κατονομάσει. Ο Κώστας είχε φύγει από τον τόπο του αρκετά νεαρός, για να πάει στη Θεσσαλονίκη και να σπουδάσει μουσική. 

Το όνειρο του ήταν να γίνει πιανίστας, όπως όμως τα περισσότερα όνειρα, έτσι και το δικό του κειτόταν μέσα του, σκονισμένο και ανεκπλήρωτο, σαν ερωτικό γράμμα που δεν δόθηκε ποτέ. 
 
Θυμόταν ακόμα την τελευταία του μέρα στο χωριό, τον πατέρα του να κάθεται στο ταλαιπωρημένο σκληρό κάθισμα, του σχεδόν σκουριασμένου του τρακτέρ και να τον αποχαιρετά απογοητευμένος, με έναν λιτό λόγο.

-«Το κλαρίνο, δεν θα σου δώσει φαγητό». 
-« Πιάνο, ρε πατέρα… Πιάνο».
-«Το ίδιο είναι…», είχε ανταπαντήσει ο γέρος αγρότης με βραχνή, από το χρόνιο μάσημα καπνού, φωνή.

Η μάνα του, στεκόταν καμπουριασμένη μπροστά από την ξύλινη πόρτα του μικρού σπιτιού τους, κλαίγοντας βουβά. Φορούσε ένα μάλλινο γκρίζο, σαν τα όνειρα της, φόρεμα. Τη μονοτονία του ενδύματος, έσπαζε σχεδόν κοροϊδευτικά, η ξεφτισμένη κίτρινη ποδιά στη μέση της. Ο Κώστας, προσπάθησε για λίγο να θυμηθεί, αν είχε δει ποτέ τη μάνα του χωρίς ποδιά… Μάταια όμως, ότι θυμόταν από εκείνη, ήταν ένα ζευγάρι θλιμμένα βουρκωμένα μάτια και μία κίτρινη ποδιά. 

Δεν τους ξαναείδε ποτέ. 

Ντρεπόταν να γυρίσει πίσω στο χωριό του, αποτυχημένος. Τους έγραφε συχνά όμως, γράμματα γεμάτα φανταχτερά ψέματα, για τη μεγάλη πόλη, για την καλή δουλειά που είχε σαν καθηγητής στο Ωδείο, για τις γεμάτες κόσμο συναυλίες που έδινε σε όλη την Ελλάδα.
 
Ήλπιζε, ότι με αυτόν τον τρόπο, θα απάλυνε λίγο τον πόνο που τους προκαλούσε η απουσία του. Η αλήθεια ήταν, ότι αισθανόταν άσχημα που τους γέμιζε με ψέματα, αλλά η απογοήτευση για την αποτυχία του ήταν κακός σύμβουλος. 

Ο μοναδικός άνθρωπος από την οικογένεια του που γνώριζε την αλήθεια για την κατάστασή του, ήταν η Ελενίτσα, η μικρή του αδερφή. Η Ελενίτσα είχε φύγει και εκείνη από το χωριό πριν από χρόνια, όταν παντρεύτηκε έναν μεγαλογαιοκτήμονα από τη Λάρισα. Η νέα της ζωή είχε ξεκινήσει με τις καλύτερες προϋποθέσεις.
 
Ο Μπάμπης όμως, ο άντρας της, εκτός από εξαγωγές σιτηρών, αποδείχτηκε ότι έκανε και εισαγωγές νεαρών κοριτσιών από τη Ρωσία, που στη συνέχεια προωθούσε σε τοπικά νυχτερινά μαγαζιά. Κάποια στιγμή, όμως, ήρθε σε ρήξη με τους Ρώσους «εισαγωγείς» για τα ποσοστά και από τότε κανείς δεν τον ξαναείδε. 

Οι ιστορίες, ότι ο Μπάμπης κατέληξε ο ίδιος λίπασμα στα χωράφια του δεν έχουν από κανέναν επιβεβαιωθεί. Όπως και να έχει, η Ελενίτσα έμεινε χωρίς άντρα, με ένα στεγαστικό δάνειο που αδυνατούσε να αποπληρώσει και ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά, τον Γιωργάκη. 

Ο Γιωργάκης ήταν η πραγματική αιτία, που ο Κώστας περίμενε με αγωνία τον Θωμά, εκείνο το χειμωνιάτικο ξημέρωμα στο αεροδρόμιο. Έπρεπε να βρει ένα τρόπο για να σώσει τη ζωή του μικρού παιδιού και δυστυχώς δεν υπήρχαν άλλες εναλλακτικές λύσεις, εκτός από εκείνο, που σε λίγο θα έκαναν.

Αναστέναξε ελαφρά, χωρίς ωστόσο να σταματήσει να παίζει νευρικά με το καλαμάκι του καφέ.  Ο Θωμάς τον είχε στήσει για πάνω από είκοσι λεπτά και το άγχος έπεφτε σαν υγρασία μέσα του, δυσκολεύοντας τον να αναπνεύσει. Κοίταξε έξω από το μεγάλο τζαμένιο παράθυρο και σκέφτηκε ότι και ο Ήλιος είχε αργήσει να ανατείλει εκείνη τη σκοτεινή μέρα. Λες και ο Θωμάς με τον Ήλιο είχαν καλύτερες δουλειές να κάνουν, από το να σώσουν ένα μικρό αγόρι.

Σκέφτηκε πάλι τι ήταν αυτό που θα έκαναν, αλλά κυρίως, πως θα το έκαναν. Οι σκέψεις μέσα στο κεφάλι του, σαν δεκάδες άτακτα κακομαθημένα παιδιά, που τσακώνονταν φωναχτά για το τελευταίο κομμάτι τούρτας σε παιδικό πάρτι, του θόλωναν την κρίση και του προκαλούσαν ναυτία.
 
Δύο αστυνομικοί του αεροδρομίου, που νωχελικά περιπολούσαν σταμάτησαν μπροστά του και του έριξαν μία ερευνητική ματιά. Ένιωσε την καρδιά του να σταματά από την αγωνία και έστρεψε το βλέμμα του όσο πιο αδιάφορα μπορούσε προς την άλλη πλευρά. 

Οι αστυνομικοί, από το κοινότυπο και ταλαιπωρημένο παρουσιαστικό του δεν έκριναν ότι θα έπρεπε να ασχοληθούν περισσότερο μαζί του και έτσι άρχισαν αργά να απομακρύνονται, συνεχίζοντας τη βαρετή περιπολία τους στον χώρο του αεροδρομίου.

Ο Κώστας ξεφύσησε ελαφρά με ανακούφιση. 

Ήταν λιπόσαρκος και το δέρμα του είχε αρκετά σημάδια, ενθύμια  από την πολύχρονη μάχη του με την ακμή, μία ακόμα μάχη ζωής που είχε χάσει. Φορούσε γυαλιά μυωπίας και δεν μπορούσε να πει το "Ρο". Αυτό του το ψεύδισμα ήταν πάντοτε αιτία χλευασμού στις παρέες, είχε συνηθίσει όμως να τον κοροϊδεύουν και δεν έδινε πια πολύ σημασία, αν και πάντοτε πρόσεχε να επιλέγει λέξεις με όσο λιγότερα "Ρο" μπορούσε.
 
Η αλήθεια ήταν, ότι η ομιλία του ήταν  αρκετά ιδιαίτερη και αστεία, γιατί δεν έβαζε κάποιο άλλο σύμφωνο στη θέση του "Ρο", όπως είναι το "Γάμμα", ο Κώστας απλώς άφηνε ένα κενό, έτσι η "Καλημέρα" του ακουγόταν, "Καλημέα"…

Η μορφή της Ειρήνης, πέρασε σαν δροσερός άνεμος μέσα από τις αναστατωμένες του σκέψεις, σκορπίζοντας τες, σαν κιτρινισμένες σελίδες παλιού βιβλίου. Η Ειρήνη ήταν ο μεγάλος του έρωτας, από την πρώτη στιγμή που την είδε στο Ωδείο την ερωτεύτηκε, ήταν μία νεραΐδα… Μια νεραΐδα που έπαιζε φλάουτο. Ο Κώστας, κάθε φορά που την άκουγε να παίζει μουσική, αισθανόταν τις νότες να ριζώνουν μέσα στη καρδιά του και να φτιάχνουν κήπους, τόσο όμορφους, που ήταν σίγουρος ότι ακόμα και ο Θεός θα τους ζήλευε.

Για χρόνια προσπαθούσε να βρει τρόπο να της μιλήσει, να της εκμυστηρευτεί τον αγνό του έρωτα, όμως ο φόβος της απόρριψης, με χοντρές παγωμένες αλυσίδες τον κρατούσε μακριά της. Κάποια στιγμή, την είχε συναντήσει τυχαία έξω από το μεγάλο νεοκλασικό κτήριο του Ωδείου, στο κέντρο της πόλης, "Καλημέρα Ειρήνη", ήταν αυτό που αυθόρμητα της είπε…

"Καλημέα Ειήνη", ήταν αυτό που εκείνη τον άκουσε να λέει. 

Ο Κώστας είχε γίνει από ντροπή, πιο κόκκινος και από τον ερυθρό σηματοδότη της διασταύρωσης, γύρισε την πλάτη του και γρήγορα έφυγε από κοντά της για να μην ακούσει ακόμα ένα σχόλιο κακοπροαίρετου χλευασμού. 

Αν είχε καθίσει, θα άκουγε, τη ντροπαλή της Καλημέρα. 

Η μόνη λέξη που χρειαζόταν για να γίνει λίγο καλύτερη η ζωή του, λίγο πιο φωτεινή, δεν έφτασε ποτέ μέσα του, την πήρε μακριά ο παγωμένος αέρας και η ντροπή.

Δεν ήταν, όμως, ώρα για αυτά, σκούπισε ένα μικρό δάκρυ καθώς έβγαζε από το μυαλό του την Ειρήνη και ευχήθηκε με την ίδια ευκολία να μπορούσε να την βγάλει και από την καρδιά του. 

"Ψηλά τα χέρια", ακούστηκε μία δυνατή φωνή από πίσω του και ένα χέρι που έπεσε βαρύ πάνω στον ώμο του, τον έκανε να πεταχτεί τρομαγμένος όρθιος, ρίχνοντας ταυτόχρονα, το άδειο ποτήρι του καφέ στο πάτωμα σπάζοντας το.

"Ψηλά τα χέρια είπα"…

Συνεχίζεται...
 
 
Του Έκτορα Δέλτα
 
 
Μάθετε περισσότερα στην σελίδα της Youropia
και ακολουθήστε τον Έκτορα Δέλτα.






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Μαρω Γκιοκα .. στις 27/01/2013 16:50:02
ΑναΜΕΝΩ την συνεχεια ............ :)
ΘΕΟΔΩΡΑ στις 25/01/2013 00:19:12
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!!!!!
Γιάννης στις 24/01/2013 09:17:48
Ενδιαφέρον και πρωτότυπο το διαδραστικό διήγημα. Η γραφή παραμένει γλαφυρή και πλούσια. Θεωρώ πως το κωμικό ύφος σου "πάει" περισσότερο ! Ανυπομονώ για τη συνέχεια...
Κατερίνα Μπέκρου στις 23/01/2013 20:42:13
Καλή αρχή Γιάννη..... αναμένοντας την συνέχεια.....
Κώστας στις 23/01/2013 08:35:18
Πολύ πρωτότυπο !!!!!!! Συγχαρητήρια και στον συγγραφέα (εκπληκτικός όπως πάντα) αλλά και στο Youropia !!!!!! Περιμένουμε τη συνέχεια με αγωνία !!!!!!!!!
Κυριακιδου Σοφια στις 23/01/2013 01:14:04
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!!!!
Μαρία Κρητικού στις 22/01/2013 22:25:50
Να υποθέσω ότι κάθε εβδομάδα θα μας το κόβεις στο καλύτερο(ή μάλλον... Καύτερο όπως θα έλεγε και ο Κώστας)..Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι υπομονή μέχρι την άλλη Τρίτη για να δούμε τι θα συμβεί με τους καινούριους μας ήρωες.Ανυπομονώ για τη συνέχεια!!!
Σάββας Τριανταφυλλίδης στις 22/01/2013 20:34:06
Καλή αρχή Γιάννη μου!!! Από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο καταλαβαίνει κανείς πως η συνέχεια θα είναι συναρπαστική! Θα περιμένω με αγωνία να διαβάσω το επόμενο κεφάλαιο! Συγχαρητήρια λοιπόν σε εσένα και στον ιστότοπο youropia για αυτή την πρωτότυπη για τα ελληνικά δεδομένα πρωτοβουλία! Καλή επιτυχία!!!
Constadina loukeri livieratu στις 22/01/2013 20:28:50
εχει ενιαφερονκαι φανταζομαι αρκετη πλοκη και προβληματισμο και θα ξετυλιξει το κουβαρι πολλων συναισθηματων.....και θα γνωρισουμετον ψυχισμο ολων των πρωταγωνιστων....ευχομαι καλη επιτυχια!!!
Κατερίνα Αναστασίου στις 22/01/2013 20:19:09
....προσδοκώντας τη συνέχεια... καλή επιτυχία!