Youropia Flag

Ζητείται


Ζητείται ελπίς… μ’ ακούς; Δεν μπορώ… είναι στιγμές που θέλω να παγώσω τις αισθήσεις μου. Σήμερα άλλος ένας τα παράτησε… κι έφυγε πέρα… έτσι απλά… Δεν ξέρει το μετά… θα ήταν όμως σίγουρος… χειρότερη δεν θα μπορούσε να γίνει η κατάσταση… Είναι τραγικό… ανακαλύψαμε το «σωματίδιο του Θεού», η επιστήμη θεραπεύει όλο και περισσότερες ασθένειες, βολτάρουμε στο διάστημα… κι όμως… αφήνουμε έτσι απλά ανθρώπους να φεύγουν… Αποδράσεις από την κόλαση για το άγνωστο…


          Ζητείται ανθρωπιά… μ’ ακούς;

Τους βλέπω να φτάνουν στο αρτιφανές «Αγοράζεται χρυσός, ασήμι, δόντια, αντίκες, ρολόγια» της γειτονιάς μου (μυρίστηκαν χρυσό τα κοράκια κι έπεσαν σύννεφο στην πόλη) κρατώντας σφικτά τα τιμαλφή τους… Κι έχουν πόνο κι ελπίδα στα μάτια… ελπίζουν πως με το τιμαλφές θα πάρουν αρκετά για την τροφή… για τη δόση στην τράπεζα… για τη δόση του αλκοόλ ή και του θανάτου. Και φεύγουν…  με τον πόνο μόνο… το αντίτιμο στη τσέπη ελάχιστο…  πολύς ο πόνος της ψυχής… κάποτε και του σώματος… ένα φαφούτικο στόμα πονάει πολύ… Όπως πονάει και το σκοτάδι εξαιτίας της μη πληρωμής της ΔΕΗ… όπως πονάνε και τα αυτιά στις βουρδουλιές των εισπρακτικών εταιρειών που ξαμόλησαν σαν τα αγριόσκυλα οι αρχιτσέλιγκες. 
          Ζητείται αλληλεγγύη… μ’ ακούς;

Ο Κώστας είχε κηδεία σήμερα… έβαλε λουκέτο στο μαγαζί του… και ήταν μαγαζί ετών 38 μέχρι πρότινος, ρωμαλέο και ισχυρό… Η Μαρίνα διαμελίζει το δικό της πτώμα (άλλοτε ανθηρή μπουτίκ) και το διαλαλεί με 90% έκπτωση… και είναι αναγκασμένη να φαίνεται περιχαρής μπας και σταυρώσει πελάτη… και ας κουβαλά του μαρτυρίου το σταυρό. Φταίνε και τα αλκοολούχα που κουβαλα ο σύζυγος κάθε βράδυ στο σπίτι… Όλο το επίδομα ανεργίας εκεί πάει… για το παιδί κάποτε προσφεύγει και στη Φιλόπτωχο…  

          Ζητείται αξιοκρατία… μ’ ακούς; 

Στα σχολεία, στα Πανεπιστήμια, στην αγορά εργασίας, στην πολιτική… Με κούρασε το τσίρκο μας το εθνικό, με εξουθένωσε, ουσιαστικά κουράστηκα να με αφαιμάσσουν κώνωπες ανωφελείς και να με κατασπαράζουν σε μερίδες ποικίλα σαρκοβόρα. Και οι πρώτοι έσονται έσχατοι… Και ξέρεις… εσύ που με κοιτάς με την απορία στο βλέμμα, ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να με χρήζεις συντελεστή ή και πρωταγωνιστή στη γελοία σου παράσταση; 

          Ζητείται χαμόγελο, μ’ ακούς; 

Διότι είναι τόσο πολλά τα συνοφρυωμένα πρόσωπα, τα απαθή, τα κλαμένα, τα εξουθενωμένα πρόσωπα. Μάλλον επειδή είναι η βορά των θηρίων στο τσίρκο σου…
 
Τουλάχιστον για σήμερα χαμογέλασα… άκουσα το παραλήρημα του Χριστόφια στο Στρασβούργο και μου βγήκε αυθόρμητα… (Δεν είναι κακός ο άνθρωπος, ξέρεις… κάθε τσίρκο έχει και τον αγαθό καραγκιόζη του). Αλλά αυτό ήταν χαμόγελο απότοκος της γελοιότητας της δικής του και της απόγνωσης της δικής μου. Άλλα χαμόγελα θέλω… ελπίδας χαμόγελα. 

Ζητώ πολλά ε; Και δεν τα θέλω από το 11888 (σαν την μπάλα πλυσίματος μας έπρηξε κι αυτό)… τα θέλω από εσένα… τον συνάνθρωπο… αδιαφορώ για αξιώματα και τίτλους… μου είναι αδιάφορο το πώς επαγγέλλεσαι. Αν μπορείς να προσθέσεις έστω και μια ψηφίδα στο εν δυνάμει πάζλ μου κάντο… είναι πολλές οι ψυχές που περιμένουν… 

Και… αν ένιωσες έστω και λίγο «χαρακτηρισμένος» για οποιαδήποτε από τις πάνω κατηγορίες μου… σου αξίζουν συγχαρητήρια. Είσαι εις εκ των ολίγων που προτίμησαν την αυτοκριτική από τη στείρα διαμαρτυρία και τα πομφολυγοφληναφήματα. Και εις ανώτερα! Συνέχισε με τις ψηφίδες που είπαμε…
 
Της Σωτηρίας Βασιλείου

  






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Δεν υπάρχουν σχόλια...