Youropia Flag

Στη χώρα του μη παρέκει.


Μέρες τώρα προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται. Αδυνατώ. Ίσως να φταίω εγώ. Ίσως να φταίει η πραγματικότητα που με ξεπερνά. Εδώ και καιρό μου φαίνεται αδύνατο να εναρμονιστώ με τη λογική που επικρατεί σε αυτόν τον τόπο αλλά όσο περνάει ο χρόνος, αυτό γίνεται και δυσκολότερο. Και κάπως έτσι φτάνεις στο μη παρέκει.


Συσσωρευμένα συναισθήματα. Θυμός, απογοήτευση, νευρικότητα, φόβος, οργή, στεναχώρια, δυσπιστία. Ναι, θέλεις να είσαι αισιόδοξος. Ναι θες όσο τίποτα να συμβαδίσεις με το «έξω» - με την άνοιξη που είναι εδώ. Αλλά φαίνεται ότι φέτος η βαρυχειμωνιά δε λέει να περάσει, ακόμα κι αν ο ήλιος λάμπει το πρωί. Προσπαθείς να δραπετεύσεις νοητά αλλά η προσγείωση καραδοκεί κάθε στιγμή. Βλέπεις αυτόν τον ευλογημένο τόπο που ανθίζει χωρίς να ξέρει και δε γίνεται να μην αναρωτηθείς πως καταφέραμε να τον καταστρέψαμε. Γιατί θέλει προσπάθεια. Πολύ.

Από πού να το πιάσεις και… που να το αφήσεις. Κοιτώ τις ειδήσεις με τον πρώτο καφέ της ημέρας και διαβάζω για την αυτοκτονία του συνανθρώπου μας, σε κοινή θέα, στο Σύνταγμα. Μετά μηδέν. Αυτιά κλειστά σε κάθε είδους ανάλυση. Θυμός να ξεχειλίζει. Εδώ είμαστε; Εδώ φτάσαμε; Πιάσαμε πάτο ή έχει κι άλλο αυτή η κατηφόρα; Μου είπαν για τις δηλώσεις που έγιναν επί του θέματος. Μου είπαν για το πώς χειρίστηκαν το ζήτημα τα Μέσα. Αρνούμαι να ακούσω. Όχι λόγω υπεροψίας. Σίγουρα όχι λόγω αδιαφορίας. Κυρίως λόγω αδυναμίας. Μου αρκεί η είδηση, τα γύρω γύρω είναι περιττά – πέρα για πέρα. Δεν τον ήξερα, δεν ξέρω τις συνθήκες, δε ξέρω τι έγινε και γιατί έγινε. Οπότε θα μιλήσω για αυτά που ξέρω. Για την καθημερινή εξαθλίωση, που δεν είναι κρυμμένη πίσω από κλειστές πόρτες αλλά μπροστά μας. Κάθε μέρα. Όλη μέρα.  

Τι εννοώ; Εννοώ… Ουφ. Προσπαθώ να επικεντρώσω τη σκέψη μου κάπου αλλά ούτε αυτό μπορώ να κάνω. Μάλλον εννοώ τη διαφθορά, οικονομική και ηθική. Συνέχεια κάτι καινούριο. Όχι, εννοώ τις ένοπλες ληστείες. Κόσμος που πεινά και κόσμος που φοβάται. Ή μάλλον όχι, εννοώ τις απολύσεις. Πόσοι άνεργοι. Πόσοι ακόμα να μείνουν στο δρόμο. Πόσες οικογένειες που δεν έχουν πλέον ούτε για τα απαραίτητα. Πόσο να μαζευτείς, να υπομείνεις, να κάνεις υπομονή. Χιλιάδες αιτήσεις για μερικές θέσεις που υπόσχονται εργασία για λίγους μήνες. Ή όχι, όχι. Εννοώ τις παρανομίες. Ακούς για 75.000 άτομα που έπαιρναν επιδόματα χωρίς να τα δικαιούνται. 1500-3000 ευρώ μίζα έπαιρναν οι υπεύθυνοι γιατροί και υπάλληλοι (σύμφωνα με τα δελτία ειδήσεων). Και πόσα άλλα. Και τόσα άλλα. Λάθος, εννοώ την μεταναστευτική πολιτική. ‘Η όχι, μάλλον όχι, εννοώ τον στρουθοκαμηλισμό χωρίς τέλος. Πόσες φορές ακόμα να ακούσουμε στις ειδήσεις για τα απανωτά σοκ; Σοκ για τη διαφθορά, σοκ για τα επιδόματα που κατέληγαν σε χίλιους μύριους άσχετους, σοκ για την ανεξέλεγκτη πορεία της χώρας, σοκ για το ένα, σοκ για το άλλο. Πτώση από τα σύννεφα μέρα παρά μέρα. Και για τιμωρίες... ούτε λόγος! Κανείς δεν έφταιξε ποτέ. Όλοι αθώοι, έληξε η συνεδρίαση. 
 
Και το κερασάκι στην τούρτα; Οι εκλογές. Και φυσικά πρέπει να γίνουν εκλογές. Και φυσικά πρέπει να είμαστε όλοι εκεί. Νιώθεις το ειδικό βάρος που έχουν αυτή τη φορά- δε γίνεται να μη το νιώσεις. Και μη έχοντας άλλο τρόπο να αντιδράσουμε, τουλάχιστον ας δηλώσουμε το παρών. Συνειδητά (το κατά δύναμιν πάντα). Αλλά να. Νιώθω πως κάνουμε μια άλλη βουτιά χωρίς αναπνευστήρα στον εκλογικό δρόμο που μοιάζει να έχει προορισμό το πουθενά. Κακοπληρωμένοι, άνεργοι, ταλαιπωρημένοι. Κάπως ξέρουμε τι φταίει. Κάπως ξέρουμε ποιος και γιατί. Αλλά δεν ξέρουμε τη λύση. Και αυτό είναι το χειρότερο. Γεμίσαμε από λόγια. Πολλά, όμορφα, γεμάτα υποσχέσεις. Ανέλπιδες ευχές που λέει και ο Αγγελάκας. Να αιωρούνται πάνω από τα κεφάλια μας. Και δεν είναι ότι δε θέλω να πιστέψω. Θέλω. Αλλά δεν ξέρω ποιον και τι. Είναι που έχω και αυτό το πρόβλημα. Στο μυαλό μου οι λέξεις πρόοδος, ανάπτυξη, επένδυση έχουν συνειρμικά συνδεθεί με τη λέξη ουτοπία.   




Χρύσα Δαγουλά






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Δεν υπάρχουν σχόλια...