Youropia Flag

Τα σημεία του τέρατος


Η πόρτα της εισόδου της πολυκατοικίας ανοίγει, έπειτα το ασανσέρ... Δεν είμαι περίεργη και κουτσομπόλα, απλά μένω σε ανώγειο. Ο Πέτρος Κ. μπαίνει στο διαμέρισμά του, πάνω από το δικό μου. Ουρλιάζει.


Καταραμένη –  ανύπαρκτη ουσιαστικά – ηχομόνωση∙ με καθιστά μόνιμη ακροάτρια σε ένα δράμα του παραλόγου. Τον ακούω να σπάει, σπάει για τρία λεπτά… σερβίτσιο θα ήταν και το αποτέλειωσε. Έπειτα ένας γδούπος ακούγεται και ύστερα κλάμα γυναικείο. Ο Πέτρος Κ. βροντάει την πόρτα του διαμερίσματός του και βγαίνει από το σπίτι. Βγαίνει από την πολυκατοικία, και η τελευταία είναι ακόμα όρθια παρά τους φόβους μου. Εγώ όμως φοβάμαι ακόμα.  


Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να καταλάβω τι συνέβη. Το άκουσα κι άλλες φορές το δράμα, με παραλλαγές. Άλλοτε το κλάμα είναι γυναικείο, άλλοτε παιδικό. Άλλοτε το θύμα είναι η γυναίκα και άλλοτε η κόρη… μόλις πέντε ετών.


Δεν ήταν πάντα έτσι ο Πέτρος Κ. Δεν τον ήξερα καλά βέβαια αλλά ούτε και τον άκουγα. Τον ακούω από τότε που απολύθηκε από την εργασία του, πάνε έξι μήνες. Ρεφραίν πάντα οι λέξεις «φταις», «άχρηστη», «»πουτάνα» και «μπάσταρδο». Και τον μυρίζω επίσης… το αλκοόλ μυρίζω δηλαδή. Και έπειτα από κάθε επεισόδιο του δράματος η Μαριάννα Κ. εμφανίζεται μωλωπισμένη… κάποτε τα γυαλιά ηλίου κρύβουν τα σημεία του τέρατος, άλλοτε δεν το καταφέρνουν. Όσο για την μικρή Ελίζα Κ., όλο «πέφτει» τελευταία. Ειδικά τότε που εξαφανίστηκε το σκυλάκι της και πλάνταξε στο κλάμα υπέστη ένα γερό πέσιμο. Όλο μώλωπες ήταν… «Έπεσε από τη σκάλα», η δικαιολογία της Μαριάννας. Αργότερα έμαθα πως το σκυλάκι πουλήθηκε για να πληρωθεί το πετρέλαιο… 


Τα σημεία του τέρατος… Μόνο ένα τέρας μπορεί να κτυπά μια γυναίκα κι ένα παιδί. Η ανεργία δεν αποτελεί δικαιολογητικό αλλά με βάζει σε σκέψεις. Διότι, όσο και να φρίττω με τον τρόπο αντίδρασης δεν μπορώ να μην σκέφτομαι το πριν… Τότε που όλα ήταν αλλιώς. Και αναρωτιέμαι τι κοστίζει περισσότερο, η περίθαλψη κακοποιημένων πλασμάτων ή η προστασία των πλασμάτων ώστε να μην μετουσιωθούν σε τέρατα.
Η ανεργία… εγώ στα 25 είμαι άνεργη, διατριβή εκπονώ κιόλας, και πολλές φορές νιώθω παράσιτο. Φαντάσου πώς νιώθει αυτός ο άντρας, ο σύζυγος, ο πατέρας, πρώην στέλεχος επιχείρησης που έβαλε λουκέτο. Άντρας… όχι, ένας αληθινός άντρας δεν μπορεί να βγάζει την απελπισία του τερατουργώντας.


Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω… αλλά κάτι πρέπει να κάνω. Νιώθω πως αδρανώντας στη θέα ωθώ κι εγώ την κατάσταση σε ένα αβυσσαλέο αδιέξοδο. Προβληματίζομαι. Και έπειτα φλασιά! Γράφω σε ένα χαρτί το νούμερο 15900 και την υπόδειξη «ψυχοκοινωνική στήριξη σε γυναίκες θύματα βίας». Ανεβαίνω τη σκάλα και κτυπώ την πόρτα της Μαριάννας. Την ακούω να μαζεύει τα συντρίμμια. «Είμαι στο μπάνιο», φωνάζει και ανοίγει μια βρύση. Δεν επιμένω, ενώ μαντεύω τις βρύσες των ματιών της να πλημυρίζουν το πληγωμένο πρόσωπό της. Βάζω τη σημείωση κάτω από την πόρτα. Ελπίζω να τηλεφωνήσει. Ελπίζω να την βοηθήσουν. Και κυρίως ελπίζω το τέρας να βρει σημείο να πιαστεί ώστε να γίνει ξανά άνθρωπος.

 

 

 

Σωτηρία Βασιλείου







Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Pelagia Charalampidou στις 23/03/2012 11:00:27
Έχεις γίνει αγαπημένη συνήθεια, περιμένω με ανυπομονησία κάθε φορά για να σε διαβάσω.