Youropia Flag

Δαγκωθείσα υπό κυνός…


Σάββατο απόγευμα… οδός Αλκμήνης (για να προσανατολιστείτε, είναι οδός του γηπέδου του Άρεως)… Ποδηλατώ για το σπίτι, μάλλον ανέμελη και χαρούμενη. Λόγω ημέρας και ώρας τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια είναι απόντα. Ο δρόμος δικός μου, σκέφτομαι αυτάρεσκα.


Τι ήθελα και το σκέφτηκα; Νάσου και ο ανταγωνιστής, το δεσποζόμενο αδέσποτο του Αλβανού που μένει σε ένα υπόγειο της γειτονιάς. Και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων: δεν αφήνω φυλετικά υπονοούμενα με βάση το έθνος… εδώ και καιρό προτιμώ να κάνω τους διαχωρισμούς μου με βάση το ήθος. Αυτό το σκυλί – ολόκληρο τέρας – είναι μεγάλο θέμα για τη γειτονιά, διότι πάντα το σιτίζουν και σπάνια το δένουν. Μάλλον απόψε δεν το σίτισαν ακόμα…

Κι ενώ δεν σταματώ το πετάλι κατά τις συμβουλές ενός φίλου ποδηλάτη – δεν πρέπει να δείξω τον φόβο και ας τρέμει η καρδούλα μου – το αγενές τετράποδο καρφώνει τις δοντάρες του στο πόδι μου… Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου… πονάω, τσιρίζω, τρέμω. Στο μεταξύ μαζεύεται η γειτονιά. Βρίζουν την οικογένεια των Αλβανών, μία κυρία ορμάει στην κοπέλα… πανδαιμόνιο. Τηλεφωνούν ασθενοφόρο και σε ένα λεπτό είναι εκεί. Ναι, κάποια πράγματα λειτουργούν σε αυτό τον τόπο. Είναι πολύ ευγενικοί οι τραυματιοφορείς. Προσπαθούν να με συνεφέρουν από το σοκ… το χαμόγελο και το χιούμορ τους επιδρά ηρεμιστικά και κάπως αναλγητικά. Λέω πως φοβάμαι πως θα μου κόψουν το πόδι και γελάνε με καθησυχαστική ευγένεια. Τολμώ να σηκώσω τη φόρμα, η οποία όπως αντιλαμβάνομαι με έσωσε από τη μετατροπή του ποδιού σε κιμά. Η πληγή δεν είναι βαθιά αλλά το πόδι πονάει πολύ. Το τραύμα καθαρίζεται και μεταφέρομαι στο εφημερεύον. Δεν είναι μεγάλη η ουρά. Και ο γιατρός και όλο το προσωπικό είναι ευγενέστατοι. Εισπράττω αποτελεσματικές δόσεις χαμόγελου και σταματώ να τρέμω σαν μαριονέτα. Μου γράφουν αντιτετανικό. Δεν θέλω να πάρω και αντιβίωση αλλά ο νεαρός γιατρός επιμένει. Μάλλον είναι απαραίτητη. Σκέφτομαι την εξύφανση συνομωσίας κυνός και αντιβιώσεως εναντίον μου. 

Βγαίνω από το νοσοκομείο, πάω για τον ορό και αναζητώ το ποδήλατό μου, το οποίο αναπαύεται ειρηνικά στο καφενείο της γειτονιάς. Με συγκινεί η όλη στάση και το ενδιαφέρον των ανθρώπων. Με αστεία του τύπου: «Σε λίγο θα βάζαμε το ποδήλατο σε λοταρία» προσπαθούν να με κάνουν να χαμογελάσω. Με ενθαρρύνουν να κάνω μήνυση στα ανεύθυνα αφεντικά του σκύλου. Η αλήθεια είναι πως με απασχολεί πολύ ο χειρισμός του ζητήματος.

Επιστρέφω στο σπίτι και δημοσιεύω το δράμα μου στο Facebook. Τα like (ελπίζω βέβαια να μην άρεσε ακριβώς αυτό που μου συνέβη) και τα σχόλια των φίλων με συγκινούν. Χρήσιμες συμβουλές, ειλικρινής έγνοια, πηγαίο χιούμορ, διήγηση παρόμοιων συμβάντων και ενθάρρυνση με κάνουν να βλέπω το ζήτημα πιο νηφάλια και με μεγαλύτερη αισιοδοξία. Ανταγωνίζομαι τους σχολιαστές στο χιούμορ και αναβάλλω τη σκέψη περί του μέλλοντος του κυνός για την επομένη.

Για την ώρα προβαίνω σε μία επαγωγική θεώρηση του συμβάντος για να καταλήξω στα εξής:

1.    Ναι, υπάρχουν πολλοί πολύ ωραίοι άνθρωποι σε αυτό τον τόπο. Οι γείτονες, οι τραυματιοφορείς, οι γιατροί, οι νοσοκόμοι και ο φαρμακοποιός σε πρώτο επίπεδο. Σε δεύτερο επίπεδο οι φίλοι στο Facebook. Σε τρίτο επίπεδο η Γεωργία, μια Κύπρια φίλη που αξημέρωτα μου έστειλε ένα πανέμορφο μήνυμα. Στους παραπάνω αφιερώνεται από καρδιάς αυτό το άρθρο.

2.    Υπάρχουν όμως και πολλοί ανεύθυνοι άνθρωποι σε αυτό τον τόπο, που μάλλον πιστεύουν ή θέλουν να πιστεύουν πως τα ζώα είναι παιχνίδια. Διότι πώς αλλιώς να εξηγήσω την… χαλαρή υιοθεσία μιας αρκούδας σε πολυσύχναστο δρόμο. Σημειωτέα και η ύπαρξη εκπαιδευτηρίου πλησίον του σημείου του δράματος. 

3.    Κάτι πρέπει να γίνει με τα σκυλιά αυτά – και για να μην παρεξηγηθώ δεν παραπέμπω σε λύσεις τύπου μπόγια – και κυρίως με τους ανθρώπους που αναλαμβάνουν την ευθύνη τους χωρίς να αντιλαμβάνονται το βάρος της. 
 
Αυτά… η δράση της αντιβίωσης με τρελαίνει. Λέω να βγω για μια βόλτα και αυθόρμητα φοβάμαι πως θα συναντήσω ξανά σκυλί στο δρόμο μου. Κάποια πρόταση για την αποβολή ή του φόβου ή για τη μείωση των πιθανοτήτων μιας τέτοιας συνάντησης; Και αν δεν βαριέστε… καταθέστε κάποια πρόταση περί του μέλλοντος του κυνός.  
 
 


Σωτηρία Βασιλείου






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Μαρία Σχοινά στις 14/02/2012 00:49:04
Σωτηρία, καταρχήν να σου εκφράσω τη λύπη μου για το συμβάν. Ο κάτοχος του σκύλου είναι ενήμερος για το περιστατικό; Αν ναι, πώς αντέδρασε; Γιατί παίζει πολύ μεγάλο ρόλο η αντίδρασή του. Πχ αν έδειξε ότι είναι συντετριμμένος(λέμε τώρα) μπορείς κι εσύ να έχεις πιο ήπιες αντιδράσεις,ενώ εάν αδιαφόρησε εντελώς μπορείς κατά τη γνώμη μου να απευθυνθείς στην αστυνομία, η οποία θα σε συμβουλέψει για το ποιές ενέργειες μπορείς να κάνεις. Κάτι άλλο που θα πρέπει να λάβεις υπόψιν είναι και το ενδεχόμενο αντεκδίκησης, αν κινηθείς πιο δραστικά (δυστυχώς πρέπει όλα να τα σκέφτεσαι).Τέλος, ένας δοκιμασμένος τρόπος για να αποθαρρύνεις επιθετικά σκυλιά είναι να έχεις πρόχειρο ένα παγούρι ποδηλατικό και να τους καταβρέξεις με αυτό!Απομακρύνονται αμέσως. Επίσης θεωρώ λάθος το ότι δεν σταμάτησες, γιατί τα σκυλιά συνήθως κυνηγούν τη ρόδα που γυρίζει. Τώρα γιατί λυμπίστηκε το πόδι σου αντι για τη ρόδα δεν ξέρω να σου πω...Όπως και να'χει έχεις τις ευχές μου για γρήγορη ανάρρωση και την επόμενη φορά παγούρι έτοιμο!!!
Το όνομά σας... στις 13/02/2012 23:44:58
Το λιγότερο που ψυχούλα μου πρέπει να κάνεις είναι μία μήνυση..Καθώς το διάβαζα στενοχωρέθηκα πάρα πολύ που συνέβη κάτι τέτοιο.Το θέμα είναι να μην μείνει ατιμώρητος αυτός ο άνθρωπος που αμόλησε το σκυλί χωρίς να αναλογίζεται τις συνέπειες αυτής της πράξης.Τα τραύματα είναι πολλαπλά.Σωματικά και ψυχικά.Κάθε φορά που θα βλέπεις σκύλο θα θυμάσαι το περιστατικό αυτό και θα μισείς αυτόματα κάθε τετράποδο.Έχω τουλάχιστον δύο περιστατικά συγγενών μου που χάρη σε μία τέτοια ανέυθυνη πράξη(να αφήνουν ελεύθερο ένα σκυλί,ενώ ξέρουν....)βρέθηκαν να περνούν μήνες στο κρεβάτι(γιατί ήταν και μεγάλης ηλικίας και τα τραύματα αργούν να επουλωθούν)και μάλιστα στην μία περίπτωση μπήκε και χειρουργείο).ΓΙΑΤΙ ρε γαμώτο τέτοια ανευθυνότητα..Και όσο δεν κάνει κανείς μήνυση θα ξανασυμβεί και σε άλλον αυτό....Σε αυτή τη χώρα γέρο στομάχι και συκώτι να έχεις να διεκδικείς το δίκιο σου..ΟΥΦ Καλή ανάρρωση να έχεις..Και φυσικά το θετικό είναι ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που χωρίς να σε ξέρουν θα σου σταθούν και θα σου φερθούν όμορφα...