Youropia Flag

Εκλογές στον… «αυτόματο»;


Τις τελευταίες μέρες ακούω γύρω μου ότι οι κρίσιμες στιγμές που περνάει η χώρα επιβάλλουν εκλογές και εγώ, όπως, φαντάζομαι, και μερικοί χιλιάδες έλληνες πολίτες, αναρωτιέμαι κυνικά: «Γιατί;». Φυσικά, η απάντηση δίνεται εκ των προτέρων: «Γιατί χρειαζόμαστε οπωσδήποτε μια ισχυρή και φρέσκια κυβέρνηση, τολμηρή να αποκαταστήσει τις χαμένες θέσεις εργασίας, να καταργήσει την άδικη φορολογία και να εφαρμόσει μια νέου τύπου σεισάχθεια».


Και κάπου εδώ ο ελληνικός λαός κοιτάει τις επιλογές που έχει και απογοητεύεται. Κανένα κόμμα δεν φαντάζει αυτήν την περίοδο ικανό να συγκεντρώσει την απαραίτητη λαϊκή δυναμική και να εγκαινιάσει μια νέα πολιτική, απαλλαγμένη από την κομματική παρακαταθήκη του παρελθόντος. Η προσπάθεια να εναρμονιστούν με τα νέα δεδομένα χωρίς να απαλλαγούν παράλληλα από τις μεταπολιτευτικές αγκυλώσεις διεύρυνε το φάσμα της διαφθοράς δημιουργώντας παράλληλα μια στρεβλή σχέση μεταξύ πολιτικών και ψηφοφόρων. Αναπόφευκτο ήταν οι διοικούσες πολιτικές παρατάξεις να χάσουν την σύνδεση τους με τα συμφέροντα και τις ανάγκες της κοινωνίας και να καταλήξουν αποκλειστικά φερέφωνα μιας οικονομικής ολιγαρχίας. Με την καλπάζουσα οικονομική κρίση ο ρόλος τους έχει γίνει ακόμα πιο αμφισβητήσιμος αγγίζοντας πια την πλήρη απαξίωση. Ο αντιδικτατορικός αγώνας και η Μεταπολίτευση ως σύνολο πρακτικών και προτύπων δεν πείθουν ούτε καν τους πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών. Ο δε εκσυγχρονισμός διέψευσε τις προσδοκίες των πολιτών καθώς έδωσε την αφορμή στους επιτήδειους να στήσουν ένα τρελό πανηγύρι διαφθοράς και εύκολου πλουτισμού. 
 
Από την άλλη πλευρά, είναι απλό (και ενίοτε ανεύθυνο) να «χτυπάς» ένα σύστημα, όταν αυτό βρίσκεται σε παρακμή. Ο μηδενισμός και η άκρατη ισοπέδωση των πάντων είναι πράγματα σχετικά ανώδυνα. Το δύσκολο είναι να βρεθούν οι τρόποι να βελτιώσουμε το σύστημα ή (γιατί όχι;) να το αλλάξουμε. Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία, στο γεγονός δηλαδή ότι την εποχή που σχεδόν επιβάλλεται για τους Έλληνες να έχουν οξύτατο πολιτικό κριτήριο, ο περισσότερος κόσμος δηλώνει «απολιτίκ» και στρέφει με αδιαφορία και απογοήτευση την πλάτη του στα πολιτικά δρώμενα. Είναι, βέβαια, δύσκολο να περιμένουμε ιδεολογικές, κοινωνικές και πολιτικές ζυμώσεις από έναν λαό που έχει φτάσει πλέον να ζει «μέρα με τη μέρα» και να δέχεται καθημερινά επιθέσεις τρόμου και μελαγχολίας από τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά μίντια.
 
Οι «Αγανακτισμένοι» θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως μια προσπάθεια δημιουργίας ενός «τρίτου πόλου». Αυτό όμως που αποκομίζουμε ως τώρα είναι περισσότερο μια διάθεση επιστροφής στην εποχή των παχουλών παροχών παρά μια επιθυμία ουσιαστικής μεταρρύθμισης, για να μην αναφερθούμε στον ελιτίστικο χαρακτήρα της όλης προσπάθειας. Ο μεσσιανισμός, τέλος, έχει αρχίσει να κάνει ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία του στην ελληνική κοινωνία. Όλο και πληθαίνουν αυτοί που έχουν παραιτηθεί από κάθε επίγεια κοινωνική δύναμη και περιμένουν μια αυθεντία από το πουθενά, ένα «σωτήρα» (για να μην χρησιμοποιήσω τις λέξεις Ντούτσε ή Φύρερ και παρεξηγηθώ) να τους βγάλει δια μαγείας από το αδιέξοδο. Είναι μια στάση που προοιωνίζει δυσάρεστες για τη δημοκρατία εξελίξεις και δεν μπορεί πλέον να αγνοείται.
 
Αναμφίβολα η νέα κυβέρνηση που θα προκύψει από τις νέες εκλογές, όποια στιγμή και αν αυτές διεξαχθούν, θα είναι για ακόμη μια φορά αποτέλεσμα της αδιαφορίας και της μεγάλης απογοήτευσης του ελληνικού λαού, σημαντικό μέρος του οποίου θα προτιμήσει να απέχει παρά να ασφυκτιά κάτω από επιλογές που δεν το εκφράζουν. Σεβαστή και απόλυτα κατανοητή στάση. Το πρόβλημα είναι ότι η εναλλαγή της εξουσίας τα τελευταία χρόνια τείνει να εξελιχθεί σε «αυτόματο πιλότο» με τις αποφάσεις να είναι ήδη προειλημμένες και τις πολιτικές να διαφοροποιούνται ελάχιστα. Όσο ο καιρός ήταν καλός, η αδιαφορία και ο «αυτόματος» ήταν μια πολυτελέστατη λύση. Σε μια «κακοκαιρία» όμως, σαν αυτή που ζούμε την τελευταία διετία,  πόσο μπορεί να αντέξει...; 
 
 
 

 


Παύλος Βασιλειάδης






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Δεν υπάρχουν σχόλια...