Youropia Flag

Εθνική Ομάδα: Καθήκον ή αγγαρεία;


Η στιγμή ίσως δεν είναι η καταλληλότερη για να απαντηθεί το παραπάνω ερώτημα. Η Εθνική ομάδα έχει προκριθεί στους ''8'' της διοργάνωσης όπου και θα αντιμετωπίσει την ''πελάτισσα'', πλην όμως αρκετά ενισχυμένη, Γαλλία και ερωτήματα τέτοιου τύπου μόνο προβλήματα και διχόνοια μπορούν να προκαλέσουν.


Παρακολουθώντας, ωστόσο, τη συμπαθητική, σε γενικές γραμμές, πορεία της Εθνικής σε αυτό το Ευρωμπάσκετ ένα και μόνο ερώτημα στριφογυρνάει στο μυαλό μου ζητώντας απάντηση: Πού θα μπορούσε να φθάσει η επίσημη αγαπημένη με όλα τα όπλα στη φαρέτρα της; 

Οι απουσίες πολλές και διάφορες. Οι Σπανούλης και Περπέρογλου είναι τραυματίες και δικαιολογημένα τέθηκαν εκτός πλάνων. Οι Σχορτσιανίτης και Μαυροκεφαλίδης, αν και κλήθηκαν από τον ομοσπονδιακό προπονητή, δεν ακολούθησαν εν τέλει την εθνική εξ αιτίας σοβαρών προσωπικών προβλημάτων, όπως επικαλέστηκαν οι ίδιοι. Ο θηριώδης σέντερ, μάλιστα, ενώ ξεκίνησε τις προπονήσεις με την ομάδα, έφυγε ως… κλέφτης όταν ο Ηλίας Ζούρος δεν του χορήγησε την πενθήμερη άδεια που ζήτησε για να διευθετήσει τις υποθέσεις που τον ταλάνιζαν. Τέλος, οι σημαντικότερες κατ' εμέ απουσίες είναι και οι μονιμότερες, δηλαδή αυτές των Παπαλουκά, Διαμαντίδη και Τσαρτσαρή. Αν υποθέσουμε ότι όντως τα προβλήματα που εμφανίστηκαν στο προσκήνιο για τους δύο ψηλούς (Μαυροκεφαλίδη και Σχορτσιανίτη) είναι τόσο σοβαρά όσο υποστηρίζουν οι ίδιοι, τότε μπορούμε ίσως να είμαστε λιγότερο επικριτικοί απέναντί τους. Βέβαια δεν επιχειρώ να τους απενοχοποιήσω τελείως. Υπάρχουν και αντίθετα παραδείγματα. Ενδεικτικά αναφέρω τον Τσαρλς Σάκλεφορντ του ΑΡΗ που ενώ είχε χάσει τον πατέρα του επέλεξε να παίξει στο ντέρμπι με τον Π.Α.Ο.Κ. (ήταν μάλιστα και στους διακριθέντες στην νίκη των ''κιτρίνων'') και μετά να φύγει για τις Η.Π.Α.. Για τους τρεις τελευταίους, όμως, δεν μπορώ να βρω ελαφρυντικά. 
 

 

Η κλήση στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας αποτελεί επιθυμία και στόχο κάθε καλαθοσφαιριστή. Πιστεύω ότι άπαντες συμφωνούν. Το μαρτυρούν, άλλωστε, οι κλισέ δηλώσεις του τύπου: ''είναι τιμή να αγωνίζεσαι με το εθνόσημο'', ''οι τίτλοι με την εθνική δεν συγκρίνονται με κανέναν άλλο'', ''είμαστε στρατιώτες της εθνικής'' και άλλα τέτοια γλυκανάλατα. Ας μη γελιόμαστε. Η εθνική είναι ένα σκαλοπάτι για τους επαγγελματίες αθλητές. Δίνει έξτρα μπόνους στα συμβόλαια, αποτελεί σημαντικό διαπραγματευτικό χαρτί των μανατζαραίων τους στις συζητήσεις με τις διοικήσεις των ομάδων και γενικά η ταμπέλα του διεθνή προσδίδει μεγαλύτερο κύρος και αξία στον αθλητή. Η σχέση ομάδας-παίκτη, ωστόσο, είναι σχέση αλληλεξάρτησης καθώς και η Εθνική ωφελείται (πρωτίστως αγωνιστικά) από την παρουσία των stars. Όλα ωραία και ανθηρά ως εδώ. Τι γίνεται, όμως, όταν αρχίζουν τα χρόνια και βαραίνουν τα πόδια των αθλητών; Όταν μπαίνουν στα -άντα; 

Κατά πως φαίνεται το εθνόσημο χάνει την αξία του, η συμμετοχή με την εθνική χάνει την αίγλη της και οι αθλητές τον ζήλο τους. Άλλοι επικαλούνται την σωματική και ψυχολογική κούραση που επιφέρει η συνεχής πίεση των αγώνων χειμώνα-καλοκαίρι, προτιμώντας μ' αυτόν τον τρόπο να αφοσιωθούν στις υποχρεώσεις των ομάδων τους και τιμώντας μέχρι δεκάρας τον παχυλό τους μισθό, άλλοι πάλι αποφασίζουν από μόνοι τους ότι ο κύκλος τους στην εθνική έχει κλείσει, αδιαφορώντας για το αν η εθνική τους χρειάζεται ή όχι. Και όλα αυτά με μια Ομοσπονδία που εκουσίως ή μη έχει δημιουργήσει παιδιά και αποπαίδια. Οι δηλώσεις του προέδρου της, Γιώργου Βασιλακόπουλου, περί νεοπλουτισμού των παικτών της δεν απέχουν από την πραγματικότητα. Αναφέρονται, ωστόσο, στους δύο ψηλούς. Οι Παπαλουκάς, Διαμαντίδης και Τσαρτσαρής παραμένουν στο απυρόβλητο. Μήπως αυτοί δεν έχουν προσβληθεί από τον ιό του νεοπλουτισμού; Μήπως αυτοί δεν σκέφτονται περισσότερο τα υπέρογκα συμβόλαια που έχουν υπογράψει με τις ομάδες τους απ' ότι τις ανάγκες της εθνικής; Οι ίδιοι δεν ήταν πέρυσι στην πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος που ενώ οι συνάδελφοί τους απεργούσαν, επέλεξαν να φορέσουν τα σορτσάκια και τις φανέλες τους και να κάνουν επίδειξη δύναμης κόντρα στα εφηβικά των αντιπάλων τους; (αναφέρομαι φυσικά στα παιχνίδια ΑΡΗ-Ο.Σ.Φ.Π και Π.Α.Ο.-Π.Α.Ο.Κ.). Οι ερωτήσεις είναι φυσικά ρητορικές. 

 

Βλέποντας τον Νοβίτσκι, τον Τούρκογλου, τον Ναβάρο αναρωτιέμαι πως γίνεται αυτοί, που έχουν πολύ πιο επίπονο πρόγραμμα με περισσότερους και δυσκολότερους αγώνες από τους παίκτες του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, να μην χάνουν την όρεξη τους για τις εθνικές τους ομάδες και οι δικοί μας να... κουράζονται και να... αδειάζουν τόσο εύκολα ψυχή τε και σώματι. Η απάντηση που μπορεί να δοθεί είναι η εξής: σημεία των καιρών. Σε μια εποχή που τα ιδανικά σπανίζουν και το προσωπικό συμφέρον επικρατεί σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας, σε μια εποχή που η αγάπη για την Πατρίδα θεωρείται φασισμός, σε μια εποχή που τα έθνη συνθλίβονται για χάρη της παγκοσμιοποίησης, θα ήταν παράλογο να αξιώσουμε από δίμετρους entertainers να δώσουν παράδειγμα φιλοπατρίας στην κοινωνία. Αυτό που θα μπορούσαν να κάνουν βέβαια είναι να αποδώσουν τον απαραίτητο σεβασμό στο άθλημα που αγάπησαν, μέσω του οποίου αγαπήθηκαν από τον κόσμο, έκαναν περιουσίες και γνώρισαν διεθνή αναγνώριση. Αυτό είναι που πλήττεται περισσότερο από όλα τα άλλα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Το ελληνικό μπάσκετ. Και αν οι διεθνείς μας νομίζουν ότι η δουλειά τους περιορίζεται στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, στα σουτ, τα ριμπάουντ, τις πάσες τις ντρίμπλες και την αντιμετώπιση των σκριν, θεωρώ ότι λανθάνουν. Διότι ως επαγγελματίες οφείλουν να ασχοληθούν με τα προβλήματα του επαγγέλματος, όπως κάθε εργαζόμενος. Και αν για όλα τα υπόλοιπα οι αθλητές μπορούν εν μέρει να προσφέρουν λύσεις για την απαξίωση της εθνικής έχω την αίσθηση ότι είναι εξ ολοκλήρου θέμα δικών τους επιλογών...



 
Α. Λ.






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Το όνομά σας... στις 16/09/2011 13:59:03
Η ανοχή στον Παναθηναϊκό είναι γενικότερο φαινόμενο στο ελληνικό μπάσκετ (βλ. διαιτησία, τιμωρίες, πρόστιμα, ώρα διεξαγωγής αγώνων κτλ κτλ). Ο νεοπλουτισμός των παικτών ωστόσο είναι ένα φαινόμενο στην έξαρση του οποίου έχει βοηθήσει τα μέγιστα και η οικογένεια των Αγγελοπουλαίων και ο σύλλογος του Ολυμπιακού γενικότερα.
Το όνομά σας... στις 15/09/2011 16:46:39
Συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο σου Α.Λ. Μεταξύ άλλων, το κύριο ερώτημα είναι γιατί οι κύριοι Διαμαντίδης και Τσαρτσαρής βρίσκονται στο απυρόβλητο, ενώ η καμπάνα χτύπησε μόνο για Μαυροκεφαλίδη και Σχορτσιανίτη. Μήπως οι παίκτες του ΠΑΟ τελούν υπό καθεστώς προστασίας σε μία περίοδο που το ελληνικό μπάσκετ τους χρειάζεται? Η φανέλα με το εθνόσημο αποτελεί τη μέγιστη τιμή και υποχρέωση κατ'εμέ. Αλλά μάλλον το eurobasket δεν είναι τόσο μεγάλη διοργάνωση όσο οι τελικοί της ευρωλίγκα και οι πρέσβεις μας προτιμούν να διαπρέπουν εκεί. Η γαλανόλευκη θα έπρεπε ίσως να γίνει πράσινη για να είναι βαριά....