Youropia Flag

Ακόμη περιμένω την Ανάσταση...


Πρώτη φορά στα χρονικά είμαι μακριά από το σπίτι μου τέτοιες ημέρες. Πάσχα χωρίς οικογένεια δεν είναι Πάσχα.


Αλλά θα μου πείτε… εσύ το επέλεξες να είσαι εράσμους και μάλιστα σε μια χώρα που δεν έχει ιδέα του τι είναι Πάσχα, σε μια χώρα που δε βρίσκεις εκκλησία ούτε για δείγμα. Μόνο στην Πόλη, μία εκκλησία υψίστης σημασίας, του Πατριαρχείου. Η Ανάσταση στο Φανάρι είναι κάτι το ιδιαίτερο, κάτι το μοναδικό που δύσκολα ξεχνιέται. 

 

Τίποτα όμως δε συγκρίνεται με τα μυρωδάτα τσουρέκια της μαμάς και της θείας, που κάθε χρόνο αγχώνονται αν θα τα πετύχουν και κάθε χρόνο είναι όλο και καλύτερα. Με τα κόκκινα αυγά να λερώνουν πάντα κάτι στην κουζίνα και τις περδίκες να χρωματίζουν το Πασχαλινό τραπέζι, κάθε χρόνο και πιο λαμπερές (κάθε χρόνο ανακαλύπτουμε και νέα κόλπα). Με την αδερφή σου να σε τρελαίνει με το τι θα φορέσει το βράδυ της Ανάστασης, τον πατέρα σου να ψάχνει για τις τιμές των αρνιών και τον αδερφό σου να είναι ο πιο χαλαρός. Και εσύ τι κάνεις; Απολαμβάνεις αυτές τις στιγμές, γιατί μόνο όταν έρχεται η ώρα και δεν είσαι εκεί αντιλαμβάνεσαι την αξία τους. 

 

Το καλύτερο αυτών των ημερών όμως είναι η επανασύνδεση με την παλιοπαρέα, που δυστυχώς ή ευτυχώς είμαστε χωρισμένες σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας και κάτι τέτοιες μέρες του δίνουμε και καταλαβαίνει. Πάρτι, διασκέδαση και ατελείωτες συζητήσεις με όλα τα νέα μας. Λιώσιμο στις καφετέριες και έπειτα βόλτα στα μαγαζιά…

 
Αγοράζουμε ανούσια πράγματα που νομίζουμε θα προσδώσουν κάτι στη ευτυχία μας. Και όμως για μια στιγμή νιώθουμε ότι κάναμε κάτι σημαντικό και ότι θα είμαστε λίγο πιο λαμπερές τις Άγιες αυτές Ημέρες, λες και αυτό είναι που έχει σημασία. Παγιδευτήκαμε χωρίς να το καταλάβουμε σε συνήθειες άλλων αλλά τι να κάνουμε; Τα μικρά χαζά πράγματα είναι κάποιες φορές πιο σημαντικά στην τελική. 

Και έπειτα έρχεται η Κυριακή του Πάσχα. Το αρνάκι στη σούβλα σιγοψήνεται αργά, εγώ τρώω όλα τα αυγά του κόσμου και μέχρι να μαζευτεί η φαμίλια έχω ήδη χορτάσει, αλλά το κλίμα είναι ήδη εορταστικό και οικογενειακό. Τίποτα δε συγκρίνεται τελικά με την οικογένειά σου. Τίποτα δε συγκρίνεται με αυτή την ρουτίνα των εορτών, όταν ξέρεις τι ακριβώς θα κάνεις… Τελικά, είναι ανεκτίμητο. Η παράδοση είναι αυτή που μας κρατάει ζωντανούς ακόμη και σήμερα, απλά δεν το έχουμε καταλάβει... Ίσως ήρθε η στιγμή να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε ήδη. Αυτό κάνω και εγώ. 


 
Βασιλική Γρίβα
 





Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Δεν υπάρχουν σχόλια...