Youropia Flag

Καλή Ανά-σ-ταση


Πάσχα. Μεγάλη εβδομάδα, Πάθη, Θάνατος και μετά… Ανάσταση. Το έχουμε δει πολλές φορές το έργο.


Για την ακρίβεια το βλέπουμε κάθε χρόνο είτε πιστεύουμε, είτε όχι. Το βλέπουμε όμως μόνο στην εκκλησία ή μήπως και στις ζωές μας; 

Όλοι μας περνάμε καταστάσεις στη ζωή μας που η μία στραβή κάθεται μετά την άλλη, νομίζουμε ότι τα βάσανά μας ξεπερνάνε κάθε όριο αντοχής, πιάνουμε πάτο... και μετά, έτσι απλά, ίσως επειδή δεν υπάρχει κατώτερο του πάτου, ξανασηκωνόμαστε επιπλέοντας πάλι στην κορυφή. 

Πόσο συχνά έχετε βρεθεί σε καταστάσεις που πιστεύετε ότι δεν πάει άλλο, ότι έχετε φτάσει σε ένα σημείο που δεν μπορείτε να υποστείτε τίποτα παραπάνω; Και μετά ακολουθεί ένας μικρός θάνατος, ψυχολογικός, το απόλυτο μηδέν μέσα στο μυαλό σας. Ένας χωρισμός, μια απόλυση, η απώλεια ενός ανθρώπου (καμιά φορά όλα αυτά έρχονται μαζί), νεκρώνουν όλα σας τα συναισθήματα. 

Μου έχει τύχει να νιώθω ότι δε ζω, απλά αναπνέω και περιφέρομαι σαν το ζόμπι από το σπίτι στη δουλειά, στη σχολή, στον καφέ και μετά πάλι πίσω στο σπίτι. Να έχει γεμίσει το τραπέζι από χαρτομάντιλα (από το κλάμα), το τασάκι με τσιγάρα και ο νεροχύτης με ποτήρια μισοτελειωμένου φραπέ (ευτυχώς δεν αντέχω το υπερβολικό αλκοόλ). Να μιλάω για να πω μόνο τα απαραίτητα και να βγαίνω από το σπίτι μόνο για να κάνω τις δουλειές που πρέπει να κάνω.

Έχει τύχει σε όλους μας. Όμως εκεί που δεν πάει άλλο, που δεν αντέχει ούτε ο πιο καταθλιπτικός άνθρωπος του κόσμου, κάτι γίνεται… Μια καινούρια γνωριμία, ένας καινούριος έρωτας, ένα ταξίδι, ακόμη και μια αγκαλιά από έναν φίλο που έχουμε να δούμε καιρό, φέρνουν την Ανάσταση που προσδοκούμε όλοι σε τέτοιες καταστάσεις.

Ευτυχώς είμαι από τους ανθρώπους που δεν αντέχουν την πολύ μουντίλα και επανέρχομαι γρήγορα. Ακόμη και να μην διορθωθεί η κατάσταση, προσπαθώ μόνη μου να φέρω την «Ανάσταση» στην ψυχολογία μου με μία ωραία βόλτα για καφέ, με μια μπίρα στο αγαπημένο μου μαγαζί, ακόμη και με μια αγκαλιά από ένα αγαπημένο μου πρόσωπο. Γιατί ξέρω ότι, με μαθηματική ακρίβεια, μόνο όταν πραγματικά πιάσω πάτο, μόνο όταν βιώσω αυτόν τον μικρό θάνατο…, τότε μόνο κάτι θα γίνει και ως δια μαγείας (λέμε τώρα), θα σηκωθώ και θα περπατήσω ξανά, πιο δυνατή, πιο σίγουρη, πιο ζωντανή...

 

Καραγιάννη Αναΐς






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Κωνσταντίνος Ταούλας στις 30/04/2011 13:30:43
...μου αρέσει που δεν κάνεις θεολογική προσέγγιση (διότι νιώθεις ότι δεν μπορείς) αλλά και δεν την απορρίπτεις. Άνθρωποι που ψυχανεμίζονται κάποιες τέτοιες μικρές "αλήθειες", όπως αυτές που εκφράζεις, είναι άνθρωποι με την καρδιά ανοιχτή, άνθρωποι ελπιδοφόροι. Ευτυχώς γιατί η απελπισία είναι καταστροφή!