Youropia Flag

Καλή επ-Α-νάσταση


Η δική μου δουλειά είναι να δράσω ή να αποδράσω. Ένα με το πλήθος εκεί που δεν ξεχωρίζει ποιος είσαι, εκεί που όλες οι μυρωδιές πλέκονται.


Ένα κεφάλι γεμάτο πινέλα και χρώματα να βάψουν αυτό το σύμπαν. Καπνός να ποτίζει τα κύτταρα και αδέξια βήματα, βλέμματα συγκεντρωμένα στο τίποτα και στα πάντα, ζεστός αέρας που αγκαλιάζει την προσμονή, την μετάνοια και την κοιλάδα του αγνώστου. 

Θα σβηστείς και θα λάμψεις σαν ένα άλλο μαργαριτάρι μέσα στη λάσπη και θα ανασάνεις όχι για να αγαπάς ή να μισείς, αλλά για να απολαμβάνεις. Για να δεις την ύπαρξη χωρίς δέρμα, μόνο λευκό φως και βήματα στα σύννεφα. Σαν τον άνεμο. Εκτροχιασμένος και χωρίς εισητήριο επιστροφής. Μόνο τρελαμένα, κόκκινα μάτια να αγκαλιάζουν την άβυσσο. 

Τη βουτιά στο σκοτάδι δεν θα ξαναφοβηθώ, γιατί εκεί συχνάζουν μόνο παρανοϊκοί, μάγισσες και τιποτένιοι. Γιατί εκεί θα ακούσεις ιστορίες φοβερές και τρομερές. Παραμύθια που δεν είναι αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα. Γιατί εκεί ανοίγει το τρίτο μάτι, κοιμάται το μυαλό και ξυπνούν οι αισθήσεις. 

Και θα σηκωθώ ένα ηλιόλουστο, κρύο πρωινό χωρίς να με νοιάζει τίποτα. Θα τυλιχτώ σε πέπλα από μπλέ ιριδίζον ουρανό και θα τσουλήσω στην κατηφόρα χωρίς φρένα και χωρίς σκοπό. Θα κλέψω τα χρόνια που μου κλέψαν από τα κιτάπια της μήτρας και μ’ αυτά θα στολίσω το δέντρο της νέας ζωής. Γιατί δεν θα χρειαστεί να περάσω ξανά από τις συμπλιγάδες του σωστού και του λάθους. 

Τώρα ξέρω ότι η κοινή ζωή είναι φτιαγμένη από συμβάσεις. Τίποτα δε θα είναι τραγικό, ούτε παράξενο. Γιατί θα μάθω τους χρυσούς κανόνες της σιωπής, γιατί θα χωράω τόσο σε ένα μπουκαλάκι που ταξιδεύει σε μυστικές θάλασσες, όσο και σ’ ένα βουνό που χίλιοι άνεμοι δε θα μπορέσουν να κουνήσουν ποτέ. Κάθε ανάσα θα θυμίζει την απέραντη ελευθερία της ερήμου και την αύρα που κάνει ένα λουλούδι να ‘νθεί ανάμεσα στα ξερόχορτα. 

Πλέον δεν θα με υπνοτίζουν λαμπερές πινακίδες από «νέον, δεν θα αποκοιμιέμαι μπροστά σε παραφορτωμένες βιτρίνες, ούτε θα ψάχνω για ασφάλεια και προστασία. Σπίτι θα είναι η σκοτεινή πλευρά της σελήνης και ο καυτός πυρήνας του ήλιου. Θα τρέφομαι μ’ αστέρια και θα ξερνάω προσευχές. Θα χάσω το δρόμο μου μέσα στη πυραμίδα και θα βγω σε ένα ξέφωτο καμωμένο από τα όνειρα που κάνουν οι νεράιδες όταν κι αυτές μελαγχολούν. Θα με ζαλίζει ο πυρετός της δημιουργίας και θα με παρηγορεί το χάδι του αγκαθιού. Θα θυσιάσω ώρες λογικής για μερικά δευτερόλεπτα διαύγειας. 

Και τότε οι πλάκες των δέκα εντολών της πραγματικότητας θα σπάσουν και θα ξεπηδήσουν ξωτικά που θα σου ψυθιρίσουν τα λόγια της αλήθειας. Με γλώσσα πύρινη, που κάνει τους ανθρώπους να τρέχουν γυμνοί στο δρόμο. Γιατί σ’ αυτόν το γαμημένο και πανέμορφο κόσμο θα ζούμε την κάθε νυχτα σαν να είναι η τελευταία και την κάθε ημέρα σα να είναι η πρώτη μας. Χωρίς να χρειάζεται πλέον να ρωτήσουμε κανέναν και χωρίς να φορέσουμε ξανά το χαμόγελο της υποκρισίας.



Γκιουλέκας Λευτέρης
 






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Το όνομά σας... στις 28/04/2011 21:18:36
Ωραίος! Μπράβο!!