Youropia Flag

With a little help from my FRIENDS


Άνοιξη του ’07. Πρώτο έτος.


Πέντε κορίτσια κάθονται γύρω από μια τούρτα σοκολάτα και έχουν ξεκινήσει άτακτη επίθεση με τα τέσσερα κουτάλια και το μοναδικό πιρούνι που διέθετε το σπίτι μου. Ναι, καλά μαντέψατε. Η μία είχε χωρίσει, και μετά τα κλάματα και τις αγκαλιές… ακολούθησε η τούρτα (είχε ακόμη κρύο για οικογενειακό παγωτό). 

Από τότε και μέσα σε αυτά τα χρόνια, οι πέντε έγιναν τέσσερις, μετά τρεις… Κάποιες έφυγαν, άλλες και άλλοι ήρθαν, οι παρέες άλλαξαν, αλλά διαπίστωσα ότι χωρίς την υποστήριξη των φίλων μου και των φιλενάδων μου, δε θα άντεχα πολλά από αυτά που έπαθα τα τελευταία χρόνια.

Πολλές φορές τα πράγματα δείχνουν ότι δεν είναι εύκολο να κρατήσει φιλία μεταξύ γυναικών,  γιατί είμαστε από τη φύση μας ανταγωνιστικές (λες κι αν ένας άντρας κλέψει τη γκόμενα του κολλητού του, θα συνεχίσουν στον αιώνα τον άπαντα να πλακώνονται μαζί στις μπίρες και να φωνάζουν σαν τρελοί όταν βάζει γκολ η ομαδάρα. Δεν το νομίζω). Επίσης, κάποιοι λένε ότι δε μπορεί να υπάρξει φιλία μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας και όταν τους ζητάω επιχειρήματα μου λένε «Τι νομίζεις ότι θα κάνει ο κολλητός σου αν τον υποδεχτείς στο σπίτι σου με ζαρτιέρες;» (νομίζω ότι θα ήταν τόσο άκυρο που θα έσκαγε στα γέλια και θα με ρωτούσε αν έχω πυρετό. Άσε που δε βρίσκω λόγο να υποδεχτώ στο σπίτι μου τον οποιοδήποτε με ζαρτιέρες). Πιστεύω λοιπόν ότι μπορεί να υπάρξει πολύ ειλικρινής φιλία και μεταξύ γυναικών και μεταξύ ατόμων του αντίθετου φύλου.

Αυτά τα πέντε χρόνια που φύγαμε από τη φάση του σχολείου, που οι σχέσεις σοβάρεψαν, που οι ευθύνες έγιναν περισσότερες, πέρασα πολύ δύσκολες φάσεις στη ζωή μου. Προδόθηκα από μια πολύ καλή μου φίλη (κάτι τέτοιες χαλάν την πιάτσα της γυναικείας φιλίας), πέρασα σοβαρό πρόβλημα υγείας το οποίο μου κόστισε πολλά από ψυχολογικά μέχρι τη δουλειά που είχα τότε), και μια βαρβάτη ερωτική απογοήτευση. Είναι η φάση που λες «σταματήστε τη γη να κατέβω!», αλλά ακριβώς τη στιγμή που αρχίζεις και φλερτάρεις με τα Depon που έχεις στο ντουλάπι του μπάνιου, στέκεται έξω από την πόρτα σου η κολλητή σου με την τούρτα-παγωτό.

Ειλικρινά, πέρα από την πλάκα, είναι στιγμές που δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτά τα άτομα δίπλα μου (αυτοί ξέρουν ποιοι είναι). Δε μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τη συμπαράσταση και την υποστήριξη των φίλων μας, και αυτό δεν είναι αδυναμία, όπως υποστηρίζουν μερικοί, είναι φυσιολογικό και ανθρώπινο. Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον και από τα προϊστορικά χρόνια σχημάτιζε ομάδες και κοινωνίες για να τα βγάλει πέρα. Όταν όλα γύρω μου μοιάζουν βουνό πάντα νιώθω καλύτερα όταν έχω δίπλα μου ανθρώπους οι οποίοι, αν και δεν έχουν λύση στο πρόβλημά μου (είμαι σίγουρη όμως ότι θα το ήθελαν πολύ), και μόνο που είναι εκεί με κάνουν να νιώθω καλύτερα, χωρίς να λένε μεγάλα λόγια ή ότι απαραίτητα θα πάνε όλα καλά. Δε χρειάζεται κιόλας, ήδη νιώθω καλύτερα.

Για αυτό, όλοι εσείς που νομίζετε ότι είναι αδυναμία να ζητήσετε υποστήριξη από τους φίλους σας (είτε ψυχολογική, είτε, καμιά φορά, οικονομική) και χαζό να γείρετε στον ώμο του καλύτερού σας φίλου απλά για να κλάψετε, ξανασκεφτείτε το. Είναι από τα πιο λυτρωτικά πράγματα του κόσμου. Άλλωστε, όπως λέει και το τραγούδι "Ι get high with a little help from my friends"…
 
 
Καραγιάννη Αναΐς






Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Δεν υπάρχουν σχόλια...