Youropia Flag

Is it bright where you are?


Όλοι έχουμε βιώσει την απουσία ανθρώπων από τη ζωή μας, με πολλούς τρόπους. Είτε λόγω ενός τσακωμού, μιας μετακίνησης σε άλλη πόλη, σε άλλη χώρα ή και λόγω χειρότερων καταστάσεων...


Ποιος δεν έχει νιώσει ότι δεν αντέχει την απουσία ενός προσώπου από τη ζωή ή από την καθημερινότητά του;


Ήταν καλοκαίρι. Είχε υπέροχο καιρό και ήμουν μέσα στη χαρά. Περίμενα το λεωφορείο να κατέβω κέντρο, όταν με πήρε τηλέφωνο μια φίλη μου και άκουσα μια λέξη που δεν πίστευα ποτέ ότι θα άκουγα για γνωστό μου πρόσωπο. «Σκοτώθηκε». Σε ατύχημα. Μου φαινόταν τόσο παράλογο, τόσο οξύμωρο αυτό που άκουγα σε συνδυασμό με τον υπέροχο καιρό και τον δρόμο που -μεσημεριάτικα- έσφυζε φυσικά από ζωή. Η κοπέλα δεν ήταν φίλη μου, ούτε ήμασταν δεμένες. Είχαμε όμως κοινές παρέες και την έβλεπα σχεδόν καθημερινά. Οι μέρες περνούσαν και, ενώ πίστευα ότι μετά το σοκ της πρώτης μέρας θα ηρεμήσω, τη σκεφτόμουν συνέχεια. Ενώ ήξερα ότι πριν γίνει το ατύχημα δε θα μου έλειπε αν δεν την έβλεπα για μια βδομάδα ή για ένα μήνα, ξαφνικά ένιωθα την απουσία της τόσο έντονη, ένιωθα την ανάγκη να την πετύχω τυχαία στο δρόμο, να της μιλήσω, να τη ρωτήσω τι κάνει, να την ακούσω να παραπονιέται ότι δεν πήγαινα σχεδόν ποτέ για μπίρα από το μαγαζί που δούλευε, κι όταν πήγαινα καθόμουν ένα μισάωρο το πολύ… Έβλεπα από πίσω κοπέλες που μου τη θύμιζαν και ταραζόμουν.


Δεν ήταν φίλη μου, δεν ήμασταν δεμένες, δεν είχαμε μοιραστεί σκέψεις και προβληματισμούς, δεν την ήξερα πάνω από ένα χρόνο, δε θα άλλαζε κάτι στη ζωή μου, αλλά μου έλειπε. Μου έλειπαν τα βράδια που συζητούσαμε για μουσική (το πάθος της) και για χορό (το πάθος μου), που λέγαμε βλακείες, που ήταν πάντα τόσο χαλαρή και όταν ήμουν πολύ αγχωμένη για κάτι (μονίμως!) μου την έλεγε...  Ένιωθα τύψεις…, γιατί την τελευταία φορά που την είχα δει τυχαία στο δρόμο, τη χαιρέτησα βιαστικά γιατί βιαζόμουν να συνεχίσω το δρόμο μου. Ένιωθα λύπη…, γιατί δεν προλάβαμε να πούμε παραπάνω πράγματα από αυτά που είχαμε πει όσο καιρό την ήξερα.


Δεν ήθελα να συνειδητοποιήσω ότι δε θα την ξαναδώ. Έβλεπα κοινούς γνωστούς μας στο δρόμο και από συνήθεια μου ερχόταν να ρωτήσω τι κάνει, έβλεπα στον ύπνο μου ότι πηγαίναμε μαζί για καφέ, περνούσα έξω από το μαγαζί που δούλευε και είχα ακόμη  την εντύπωση ότι αν μπω μέσα θα τη δω εκεί.


Μου φαίνεται ότι η αίσθηση της ξαφνικής απουσίας κάποιου προσώπου από τη ζωή μας, πάντα, προκαλεί κάποιο είδος γοητείας. Το γεγονός της απώλειας ενός πολύ ή λίγο κοντινού μας προσώπου, ασκεί πάνω μας μια παράξενη έλξη. Αυτό που ήταν ανάμεσά μας, που γελούσαμε και δουλεύαμε μαζί, που πηγαίναμε σχολείο μαζί, τώρα βρίσκεται κάπου αλλού, πιο μακριά, πιο μπροστά από μας. Μας πιάνει ένας φόβος αλλά και περιέργεια για το άγνωστο. Νιώθουμε, εκτός από λύπη και απελπισία, και δέος για αυτό το πρόσωπο.


Μετά ακολούθησε ο πανικός. Πέρασα ώρες σκεπτόμενη σενάρια για δικούς μου φίλους, πιο κοντινά μου άτομα. Σκεφτόμουν ότι αν πάθουν κάτι θα τρελαθώ, αν έπαθα τέτοιο σοκ από την απώλεια μιας κοπέλας που συμπαθούσα πολύ, αλλά δεν είχαμε έρθει ποτέ αρκετά κοντά, τι θα πάθαινα αν έχανα άτομα που πραγματικά αγαπώ; Ένιωθα την ανάγκη να είμαι συνέχεια μαζί τους, να ξέρουν οι φίλοι μου και οι δικοί μου πόσο πολύ τους αγαπάω, πόσο πολύ τους νοιάζομαι…


Σιγά σιγά ο καιρός πέρασε και ηρέμησα… Υπάρχουν όμως φορές που ακόμη τη σκέφτομαι πολύ έντονα και βιώνω ακριβώς τα ίδια συναισθήματα με την ίδια σειρά. Πάντα έψαχνα μια αφορμή να γράψω κάτι για αυτήν, ακόμη δεν έχω καταλάβει γιατί. Πάντως στο μαγαζί που δούλευε δεν ξαναπήγα ποτέ.

 

 

Καραγιάννη Αναΐς







Αφήστε το σχόλιό σας

Το σχόλιό σας αποθηκεύτηκε με επιτυχία!
Μόλις ελεγχθεί από το διαχειριστή θα δημοσιευτεί.







Σχόλια


Το όνομά σας... στις 18/04/2011 18:50:58
Eχω χάσει πολλούς δικούς μου.Απώλειες κάθε είδους.Σ΄αυτούς που σημαίνουν για εμάς κάτι να μη ξεχνάμε να τους λέμε πόσο σημαντικοί είναι!